"ปริมรอเฮียนะ"
พายุนอกกายสงบลงแล้วเมื่อเข้าสู่เขตจังหวัดสงขลา แต่พายุในใจของคลาวด์ กลับยิ่งโหมกระหน่ำหนักกว่าเดิม
เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจขับรถข้ามคืนมาเกือบ 1,000 กิโลเมตร เป้าหมายแรกของเขาคือบ้านพักตากอากาศริมทะเล ของตระกูลที่เขาเคยมาพักกับปู่คชาตอนเด็กๆ คลาวด์จำได้ว่าที่นี่ลึกลับและเป็นส่วนตัวที่สุด เขาพุ่งรถเข้าจอดจนฝุ่นตลบ บุกเข้าไปด้านในด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
"ปริม! ปริมอยู่ไหน!"
คลาวด์ตะโกนก้อง พังประตูห้องนอนทุกห้องจนเสียงดังสนั่น
แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความว่างเปล่า ผ้าคลุมเฟอร์นิเจอร์สีขาวตั้งตระหง่านเหมือนหลอกหลอนเขาว่า ที่นี่ไม่มีใครอยู่มานานแล้ว คลาวด์ทรุดตัวลงทุบกำแพงด้วยความแค้นใจ
"ไม่ใช่ที่นี่... พีพี! ไปดูที่โกดังริมท่าเรือ! ไปดูที่ตึกแถวในตัวเมืองหาดใหญ่ที่ปู่เคยซื้อไว้!"
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเช้ามืด คลาวด์เหมือนคนบ้าที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาขับรถวนไปทั่วทิศของจัง
