บทที่48 คนที่เลวที่สุด
‘’ ไม่จริง คุณเอาอะไรมาพูด แพรฟังผมหน่อยเถอะนะ ให้โอกาสผมได้พูดบ้าง ‘’
‘’ ฉันให้โอกาสคุณมามากเกินพอแล้ว ฉันเห็นความปราถรถนาของคุณอย่างลึกซึ้ง ตลอดสามปีมานี้ฉันได้เห็นอย่างถ่องแท้ว่าคุณมันเป็นคนโลเลแค่ไหน คุณเคยบอกเองหนิว่าไม่ชอบเด็ก คุณเกลียดเด็กๆ ด้วยซ้ำและคุณก็ไม่อยากมีลูก ฉันจดจำได้หมดนั้นแหละทุกคำพูดของคุณ เพราะฉะนั้นกลับไปซะ เด็กคนนี้เขาจะเป็นลูกฉันแค่คนเดียว และฉันจะปกป้องเขาด้วยชีวิต ถ้าใครหน้าไหนกล้ามาแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเส้นผม ฉันจะเล่นงานมันให้หนักซะ ต่อให้คนนั้นจะเป็นคุณก็ตาม ฉันก็จะไม่ปล่อยไว้!!!!’ ’ แพรไหมพูดทั้งน้ำตา ภากรหัวใจสั่นไหวอย่างเจ็บปวดเพราะคำพูดของแพรไหมนั้นมันชัดเจนว่าเธอได้ตัดสินไปแล้วที่จะไม่ยอมให้โอกาสเขาได้แก้ตัว
‘’ แพรแต่ผมเป็นพ่อนะ ลูกเกิดจากผม เราสามารถดูแลเขาด้วยกันได้ คุณจะมาบอกว่าผมไม่มีสิทธิ์ไม่ได้ ผมไม่ยอมคุณได้ยินไหม ผมไม่ยอม!
