บรรยากาศภายในห้องเก็บของหลังโรงซ่อมบำรุงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นอับชื้น แต่วันนี้มันกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของความหวาดกลัว
ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทิ้มเหมือนลูกนกตกน้ำ เบื้องหน้าเขาคือรองเท้าหนังราคาแพงที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยของหมอกคราม
“กูถามคำเดียว... ใครสั่ง?”
น้ำเสียงของหมอกครามราบเรียบ ไม่ตะคอก ไม่เกรี้ยวกราด แต่มันเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุกซู่ไปถึงขั้วหัวใจ
“ผะ...ผมไม่รู้ครับนาย! ผมสาบาน!” คนคุมกล้องวงจรปิดยกมือไหว้ปลก ๆ ใบหน้าซีดเผือด
“มันแค่โทรมา... โอนเงินมาให้ผมห้าหมื่น บอกให้ปิดกล้องช่วงตีสี่ถึงเจ็ดโมงเช้า ผมสาบานว่าผมไม่ได้ตัดสายเบรกนาย! ผมไม่กล้าทำขนาดนั้น!”
หมอกครามมองดูความขลาดเขลาในแววตาของมันแล้วก็ได้แต่สมเพช คนพวกนี้เห็นเงินแค่ไม่กี่บาทสำคัญกว่าชีวิตเจ้านายที่เลี้ยงดูมาหลายปี
“มึงไม่ได้ทำ แต่กูเกือบตายเพราะความโลภของมึง”
ชายหนุ่ม
