กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในห้องขังชั่วคราวท้ายไร่ทำเอาคนปกติอาจจะอยากอาเจียน แต่สำหรับหมอกคราม ตอนนี้เขาไร้ความรู้สึกถึงขั้นเย็นชา
ร่างของช่างยอดนอนขดตัวอยู่มุมห้อง สภาพดูไม่ได้ ใบหน้าบวมปูด ริมฝีปากแตกยับเยินจากการโดน สั่งสอน เมื่อคืน
หมอกครามนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ตรงหน้า ยกขาไขว่ห้าง แล้วเคาะบุหรี่ที่เพิ่งจุดสูบกับขอบโต๊ะ
“ว่าไง... นึกออกหรือยังว่าใครเป็นคนจ่ายเงินมึง”
ช่างยอดสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียง เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง พนมมือที่สั่นเทิ้มไหว้ปลก ๆ
“นึกออกแล้วครับนาย! ผมยอมแล้ว... อย่าทำผมอีกเลย!” น้ำเสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขีดสุด ร่างกายของเขาอยากตายก็ตายไม่ได้ อยากอยู่ก็ทรมานกายจนแทบตาย
“พูดมา”
“เสี่ยกำชัย... คนของเสี่ยกำชัยติดต่อมาครับ”
ชื่อที่หลุดออกมาไม่ได้ทำให้หมอกครามแปลกใจนัก
‘ไอ้แก่ตัณหากลับนั่นเอง... กะแล้วว่าต้องเป็นมัน’
เ
