บทที่ 13 คุณครูใหญ่!!!NC18+

“หรือว่ากำลังฝันดี... ฝันว่าโดนผม เลียจนจะเสร็จคาปาก... หืม?” คำถามยียวนกวนอารมณ์ให้ยิ่งเตลิดขึ้น ที่มาพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานใส ๆ จากกายเธอ ทำให้อัญภัทรกรีดร้องในใจด้วยความอับอายจนแทบอยากจะระเบิดตัวเองหายวับไปจากตรงนี้ ทั้งโดนคนตัวใหญ่จับได้ว่าโกหกเขาว่าหลับ ทั้งร่างกายไม่รักเธอมันชอบร่วมมือกับเขาราวกับฉันคือผู้หญิงที่ห่างร้างเรื่องบนเตียง ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง แต่นั่นมันทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงร่านในสายตาเขาหรือเปล่า “คนบ้า! คนลามก! เอาหน้าออกไปนะ!” หญิงสาวรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ผลักใบหน้าคมคายที่ยังซุกไซ้อยู่หว่างขาให้ออกห่าง รีบหุบขาเข้าหากันแล้วดึงชายเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งลงมาปิดบังจุดสงวนที่กำลังเต้นตุบ ๆ ด้วยความต้องการที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย “อ้าว... ตื่นแล้วเหรอครับ? นึกว่าคุณละเมอเสียอีก” หมอกครามแสร้งทำหน้าซื่อตาใส ที่ดูปลอมที่สุดในโลก เขาใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำรักที่มุมปากช้า ๆ ราวกับจงใจยั่วอารมณ์ และก็ทำให้อัญภัทรที่มองดูอยู่ก่อนแล้วรู้สึกเสียววาบกับท่าทางแบบนั้น “ว้า... เสียดายจัง ผมก็นึกว่าคุณหลับลึก... กะว่าจะบริการให้ถึงอกถึงใจ ถึงจุดไคลแมกซ์ซะหน่อย... ดันตื่นมาขัดจังหวะ...เอ๊ะ...หรืออยากขัดลำกล้องครับ”เขาแสยะหลังพูดจบ “คุณจงใจแกล้งฉันชัด ๆ!” อัญภัทรเถียงเสียงสั่น ใบหน้าร้อนผ่าวและร่างกายที่บิดเกร็งฟ้องชัดว่าเธอกำลังทรมานจากการค้างเติ่งแค่ไหน อารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงปรี๊ดเมื่อครู่ถูกกระชากลงมากลางอากาศ มันทั้งหงุดหงิด ทั้งอึดอัด และ... วูบโหวงอย่างน่าประหลาด “ผมไม่ได้แกล้ง...” หมอกครามขยับตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ยืดขาขาวอย่างสบายอารมณ์ มองดูสภาพยุ่งเหยิงของเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “คุณเองต่างหากที่ไม่อดทน... ถ้านอนนิ่ง ๆ อีกสักนิด เผลอ ๆ อาจจะเสร็จคาปากผมไปแล้ว” เขาหยุดพูดแล้วกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาหยุดที่มือบางที่กำชายเสื้อแน่นพลางยักยิ้มให้กับท่าทางที่อารมณ์ไฮจนดวงตาฉ่ำมึน ๆ เบลอ ๆ และหน้าแดงก่ำ “แล้วดูสิ... คุณทำผมตื่นจนปวดไปหมดแล้วเนี่ย... จะรับผิดชอบยังไง?” หมอกครามชี้ไปที่กลางลำตัวของตัวเอง ที่บัดนี้กางเกงนอนผ้าฝ้ายถูกดันจนนูนเด่นเป็นลำเขื่อง ส่วนหัวหยักบานดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นรูปทรงชัดเจน ยิ่งกว่าภาพสามมิติ แต่นี่คือภาพสี่มิติที่มันจริงยิ่งกว่าจริง เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนแล้วอยากแทบตายเหมือนอัญญาเลย จะว่าเขาหื่นก็ยอมรับ แต่หุ่นเธอมันน่าเอามาก “ฉัน... ฉันไม่เกี่ยวสักหน่อย! คุณทำตัวเองทั้งนั้น!” อัญภัทรปฏิเสธเสียงแข็ง เตรียมจะขยับตัวหนีลงจากเตียง ในเมื่อเขามาเปิดประตูแล้วเธอก็ควรจะออกไปนอนห้องตัวเองสักที หมับ! มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น กระตุกเพียงเบา ๆ ร่างบางที่อ่อนระทวยอยู่แล้วก็ปลิวกลับมาปะทะอกแกร่ง “จะรีบไปไหน... งานยังไม่จบเลยนะ” “ปะ... ปล่อยนะ! ฉันจะกลับห้อง! อีกอย่างฉันก็ไม่ทำโอทีด้วย ใช้แรงงานเกินชั่วโมงทำงานผิดกฎหมายแรงงานนะคุณ” อัญภัทรดิ้นรนทั้งบอกให้เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำงาน ต่อให้คุณนายไพลินมารดาผู้ให้กำเนิดอยากส่งเธอมาดัดสันดานให้รู้จักความลำบากก็ตาม แต่ไม่ใช่งานบนเตียงหรือเปล่า...ยังไม่พ้นวันเสี่ยงต่อการถูกจับกินไปกี่หนแล้ว นิ้วมือสิบนิ้วไม่พอนับด้วยซ้ำ “กลับไปนอนทรมานคนเดียวเหรอ?” เขากระซิบถามจี้ใจดำ “สภาพคุณตอนนี้... เดินกลับไปก็คงนอนบิดไปบิดมาทั้งคืน... ไม่สู้ให้ผมสงเคราะห์ให้หายอยากดีกว่าเหรอ?” เขาทำเหมือนตัวเองเป็นคนดีเสียเต็มประดา แต่ทว่าที่พูดมานั้นมันเป็นความต้องการของเขาทั้งนั้น อดอยากปากแห้งมานาน มีของมาให้เล่นถึงบ้านจะแค่ดูไม่เล่นก็กระไรอยู่ ในเมื่อป้าดวงใจเสนอของสดซิงมาให้ขนาดนี้...แถมยังเป็นไทป์ที่เขาชอบอีกด้วย ไทป์แม่วัวพันธุ์ดี...นมเป็นนม ก้นเป็นก้นเอวคอดเหมือนมดน่าจะยกกระแทกให้รู้แล้วรู้รอดไป ข้อเสนอนั้นทำให้อัญภัทรชะงัก... ปฏิเสธไม่ได้ว่าร่างกายเธอมันเรียกร้องสัมผัสจากเขาจริง ๆ “แต่มีข้อแม้นะ” หมอกครามยื่นเงื่อนไขทันทีที่เห็นแววตาลังเลของเธอ “ของฟรีไม่มีในโลก... ถ้าอยากให้ผมช่วยพาไปแตะขอบสวรรค์... คุณต้องจ่ายค่าครู’มาก่อน” อัญญาเห็นคนที่เอาแต่ได้กับได้ นี่เขาอยากเองจะให้เธอจ่ายค่าครูด้วย เธอไม่ได้อยากขึ้นครูกับเขาสักหน่อย “ค่าครูอะไรคะ?” หมอกครามจับมือเล็กของเธอ วางแปะลงบนเป้ากางเกงที่ตุงแน่นของตัวเอง ความร้อนผ่าวจากแท่งเนื้อด้านในแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้ามาสู่ฝ่ามือจนเธอสะดุ้ง “ช่วยกล่อมลูกชายผมให้สงบลงหน่อย... ถ้ามันมีความสุขเมื่อไหร่... ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณร้องดังกว่าเมื่อกี้สิบเท่า” อัญภัทรหน้าแดงก่ำ จะชักมือกลับก็ไม่ได้เพราะเขาจับมือกดไว้แน่น “ตะ... แต่ฉันทำไม่เป็น...” เธอตอบอย่างลังเล แต่ความปรารถนาในส่วนลึกในร่างกายมันก็ร่ำร้อง ทั้งอยากลองดูสักครั้งเหมือนกัน ได้ขย่มเจ้าของไร่...ไม่รู้ซวยหรือโชคดี แต่ว่ากันว่าไซซ์ขนาดนี้มันไม่ได้พบเจอกันง่าย ๆ นี่นา... “เดี๋ยวครูสอน...” เขาจัดการปลดเชือกกางเกงนอนของตัวเองออก รูดมันลงไปกองที่หน้าขา เผยให้เห็น ‘มังกรยักษ์’ที่ดีดผึงออกมาทักทายโลกภายนอก มันตั้งตระหง่าน แข็งขึง และมีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านลำตัวยาวเหยียด ส่วนหัวสีสดฉ่ำวาวไปด้วยน้ำใส ๆ ที่ปริ่มออกมา อัญภัทรกลืนน้ำลายเอือก มันใหญ่...ใหญ่จนน่ากลัวว่าจะกำไม่รอบ “จับสิ...” เขาสั่งเสียงพร่า “จับให้มั่น... เหมือนเวลาคุณจับด้ามปากกานั่นแหละ... แต่อันนี้มันมีชีวิต... ต้องนุ่มนวลหน่อย” คุณครูหมอกครามสุดแสนจะใจดี แถมยังสอนเธออย่างนุ่มนวลและใจเย็น มือสั่นระริกของอัญภัทรค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสท่อนเนื้อร้อนผ่าวนั้น ผิวสัมผัสที่หยุ่นนิด ๆ แต่แข็งแกร่งภายในทำเอาเธอใจเต้นรัว นิ้วเรียวพยายามจะกำรอบลำกายใหญ่โต... แต่กลับพบว่านิ้วเธอกำไม่รอบด้วยซ้ำ! ‘มือฉันเล็กหรือของเขาใหญ่เกินไปกันแน่?’ “อ่า~ ซี๊ดดด~~มือคุณนุ่มชะมัด...อ้า” หมอกครามครางต่ำ เงยหน้าสูดปากด้วยความเสียวซ่านทันทีที่มือนุ่มสัมผัสโดน “ขยับสิอัญญา... รูดขึ้น... รูดลง... ช้า ๆ” เขาจับมือเธอสอนจังหวะ บังคับให้รูดรั้งแก่นกายเขาขึ้นลง ความเสียดสีระหว่างฝ่ามือบางกับแท่งเนื้อร้อนสร้างความรู้สึกลามกอย่างบอกไม่ถูก อัญภัทรจ้องมองสิ่งที่อยู่ในมือตัวเองตาไม่กระพริบ ส่วนหัวบานใหญ่ที่ครูดผ่านอุ้งมือเธอทุกครั้งที่ขยับ มันช่างน่าหวาดเสียว “แบบนั้นแหละ... เด็กดี...” หมอกครามมองดูภาพมือน้อย ๆ ที่กำลังปรนเปรอให้เขาด้วยสายตาหิวกระหาย “เร็วกว่านี้อีกนิด... กำให้แน่นอีกหน่อย... ย้ำตรงส่วนหัวแรง ๆ... อ่า...” “คะ... คุณหมอก... มัน... มันกระตุก...” อัญภัทรตกใจเมื่อรู้สึกถึงแรงกระตุกตุบ ๆ ในมือ “อย่าหยุด...” เขาสั่งเสียงหอบ “ทำต่อไป... ถ้าทำดี... เดี๋ยวครูจะให้รางวัล” เขาก้มลงมองเธอ แววตาเป็นประกายวาววับ “...รางวัลที่จะทำให้คุณลืมหายใจเลยล่ะ” อัญภัทรใจหวิวกับคำว่ารางวัล แต่จะให้เธอหยุดมือกลับไม่หยุดเสียอย่างนั้น นี่ร่างกายเธอเป็นอะไรทำไมมันถึงอยากรูดขึ้นลงแบบนี้ ช่องทางรักของเธอยิ่งตอดตุบ ๆ ด้วย