เช้าวันต่อมาบ้านหลังเล็กก็วุ่นวายตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมง สามแสบเกาะแม่กันคนละทิศคนละทางเหมือนลูกลิงสามตัวที่กลัวถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
“สายลมไม่ดื้อเลยนะแม่ สายลมไปด้วยยย~” เจ้าตัวเล็กยกมือไหว้ทำหน้าสงสารสุดชีวิต
“ทะเลก็ไปด้วยฮะ ไม่อยากอยู่กับยายนาง ยายนางดุ!” ทะเลเกาะเอวแม่แน่นเหมือนกลัวถูกแกะออก
“ธาราไปด้วย ธาราจะช่วยแม่ยกของ” พี่คนโตพยายามทำเสียงเข้ม ทั้งที่มือก็กำกางเกงแม่แน่นไม่ต่างกัน
ไข่มุกยืนมองลูกๆ ที่รุมเธอสามด้านจนแทบขยับไม่ได้เธอถอนหายใจ แต่หัวใจก็อ่อนยวบกับความอ้อนของลูกทั้งสาม
“หยุดๆๆ งอแงกันได้แล้ว” เธอพูดพร้อมลูบหัวเด็กทีละคน
“แม่พาไปก็ได้ แต่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ไปรบกวนคุณลุง เข้าใจไหม?”
“ช่ายยย!”
“ไม่รบกวน!”
“ธาราเป็นเด็กดี!”
สามแสบรีบพยักหน้าแทบหักคอ
แต่สายตาของหญิงสาวกลับกังวลลึกๆ เธอรู้ดีเด็กสามคนนี้สัญญาเก่ง แต่ทำไม่ได้สักครั้ง และยิ่งคิดถึงคิรินทร์ เธอก็ยิ่งกลัวว
