จัดการเรื่องโรงงานเสร็จพันไมล์ก็ขอร้องให้พันฤทธิ์ช่วยประกันตัวคนของเขาออกมาด้วย เพราะคนที่เฝ้าเซฟเฮ้าท์หรือแม้แต่คนขับรถก็ถูกจับกุมฐานสมรู้ร่วมคิด
"ขอบคุณมากนะครับ"
"แล้วเรื่องวันศุกร์จะเอายังไง"
"เรื่องนี้ผมคิดว่ามันแล้วแต่เธอ"
"ตัวเองเป็นผู้ชายจะแล้วแต่ผู้หญิงได้ยังไง.. ฉลาดรอบด้านกับเรื่องผู้หญิงดันไม่ฉลาด"
"แล้วพี่จะให้ผมทำยังไงล่ะ"
"ก็คิดเองสิ"
จนถึงช่วงเย็นวันเดียวกัน..บ้านที่ปางไม้
"ผมขอพักที่นี่ด้วยสักระยะก่อนนะครับ ผมยังไม่มีที่ไป" สายตาคนที่พูดไม่ได้มองเจ้าของบ้านเลย เพราะมัวมองไปดูผู้หญิงที่กำลังนั่งทำอะไรสักอย่างอยู่กับพี่สาว ที่เขาไม่รู้เพราะเธอหันหลังมาทางนี้ "เซฟเฮ้าท์ผมคืนเจ้าของเขาไปแล้ว" ประโยคนี้เหมือนตั้งใจบอกอีกคนมากกว่า
"จะพักนานเท่าไรก็ได้เดี๋ยวคนของเราแม่ให้ขวดจัดที่พักให้"
"ขอบคุณครับ"
กึก! พอเสียงนี้ดังขึ้นที่หน้าประตูทุกคนก็หันมองไปพร้อมกัน
"แหะๆ เพื่
