คนตัวเล็กค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาที่เขาเพิ่งวางเธอนอนลง ความรู้สึกตอนนี้ทำไมมันยากจะบรรยายนัก ต้องให้เธอคิดยังไง จะเรียกว่าเป็นหมากตัวหนึ่งมันก็คงไม่ได้แล้ว เหมือนเธอเป็นเครื่องมือให้พวกเขาย่ำยีจิตใจมากกว่า
ต้องการให้เธอช่วยโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลย พวกเขาไม่รู้หรือว่าเธอก็มีเลือดมีเนื้อมีหัวใจเหมือนกัน
ได้..ในเมื่อพวกเขาเห็นเธอเป็นแค่สิ่งของ เธอก็จะทำให้พวกเขาเห็นว่าเธอก็เป็นคนเหมือนพวกเขา
แกร็ก.. พันฤทธิ์หายออกไปจากห้องได้ครู่หนึ่งกลับเข้ามาก็เห็นว่าเธอลุกแล้ว
"ตื่นแล้วเหรอ"
"ค่ะ"
"ถ้ายังง่วงก็นอนต่อสิ"
"ไม่แล้วค่ะ งานเอกสารเสร็จหรือยังคะ"
"ฉันคืนให้กับดารินแล้ว" ตอนที่ออกไปคุยกับพ่อเขาถือเอกสารนั้นออกไปด้วย
"ถ้างั้นขอตัวนะคะ" วันจันทร์ไม่รอให้เขาอนุญาต พูดจบเธอก็ชิงเดินออกไปก่อน
ใกล้เลิกงานวันเดียวกัน.. ที่ห้องพักคนงาน
"น้องวันจันทร์?"
"วันจันทร์อยากจะมาถามเรื่องห
