"บอกให้เข้ามาไง" เห็นว่าเธอไม่กล้าเข้ามาเขาก็เลยใช้น้ำเสียงที่ดุหน่อย
วันจันทร์รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินตรงไปที่ห้องของผู้จัดการใหญ่ โดยมีสายตาทุกคนที่อยู่แถวนั้นมองตาม
"พ่อมีอะไรจะคุยกับผมครับ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินไปทิ้งก้นลงเก้าอี้
"เราอย่าลืมที่สัญญาไว้กับพ่อ ในเมื่อเราอยากทำงานในตำแหน่งนี้ เราก็ต้องทำให้เต็มที่ อย่าทิ้งงานเด็ดขาด"
"นั่งสิ"
อิทธิพลที่เพิ่งพูดจบหันไปมองผู้หญิงคนที่ลูกสั่งให้นั่ง ตกลงเมื่อสักครู่ลูกชายได้ฟังที่ตนพูดหรือเปล่าเนี่ย
"เมื่อกี้พ่อว่าอะไรนะ"
"พ่อพูดว่า.."
"นั่งลงตรงนั้นแหละ"
อิทธิพลที่กำลังจะพูดอีกครั้ง หันกลับไปมองวันจันทร์แบบอัตโนมัติ
วันจันทร์ก็เลยได้นั่งลงโซฟารับแขกของเขา เพราะถ้าไม่นั่งก็คงไม่จบง่ายๆ
"ต่อเลยครับพ่อ"
"ลูกต้องทำงานให้ได้เท่าที่น้องทำไว้"
"แค่นี้ใช่ไหมครับ"
"ใหญ่!"
"พ่อไม่ขี้เกียจพูดบ้างหรือไง ออกไปได้แล้วครับผมจะทำงาน"
