บรรยากาศในห้องโถงไม้สักทองเงียบงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของก้องและดาว เสี่ยอำนาจขยับกายเล็กน้อย แหย่งไม้สักส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ขัดกับความเงียบชวนอึดอัด เขาหยิบซิก้าร์ขึ้นมาจุด ควันสีเทาหนาทึบลอยอ้อยอิ่งปกคลุมใบหน้าที่ครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในเงา
“ทางแก้ที่ว่า... มันคืออะไรเหรอครับเสี่ย?” ก้องถามออกไปทั้งที่ใจสั่นรัว ลางสังหรณ์บางอย่างตะโกนก้องในหัวว่าเขากำลังก้าวลงสู่เหว
เสี่ยอำนาจพ่นควันยาวเหยียด สายตาที่แหลมคมขยับจากใบหน้าของก้องลงมาหยุดอยู่ที่ความอวบอิ่มของดาวที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตพอดีตัว เขาละเลียดมองเหมือนกำลังพิจารณาสินค้าล้ำค่าชิ้นหนึ่ง
“ไอ้ก้อง... มึงก็รู้ว่าโฉนดไร่ส้มของพ่อมึงน่ะ มูลค่ามันสูงแค่ไหน ถ้ากูยึดตามสัญญา มึงกับครอบครัวจะไม่มีที่ซุกหัวนอนทันที” เสี่ยเว้นวรรค ทอดเสียงต่ำลงจนดูน่าน่าเกรงขาม “แต่กูเป็นคนมีเมตตา... และกูชอบของสวยๆ งามๆ มากกว่ากระดาษแผ่นเดียว”
