รถมอเตอร์ไซค์ของก้องแล่นเข้ามาจอดในลานกว้างของคฤหาสน์ไม้สักทอง ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ความเงียบวังเวงก็เข้าปกคลุม แม่บ้านวัยกลางคนคนเดิมยืนรออยู่เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าแขกทั้งสองจะกลับมาพร้อมคำตอบแบบไหน
“เสี่ยให้ขึ้นไปพบข้างบนได้เลยค่ะ” คำพูดสุภาพเรียบเรื่อยนั้นบีบหัวใจคนฟัง ก้องและดาวยืนมองหน้ากันกลางแสงแดดจ้า แต่มันกลับหนาวเหน็บเข้าไปถึงขั้วหัวใจ
“ไปเถอะพี่ก้อง... ดาวไม่เป็นไร” ดาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แววตาของเธอสงบนิ่งจนก้องใจหาย เขารู้สึกถึงความกล้าของเมียรักจนเริ่มกลัว... กลัวภาพที่เธอกำลังจะถูกย่ำยีโดยที่เขาต้องยืนมองอยู่อย่างไร้ทางสู้ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขากำลังถูกกรีดซ้ำด้วยความพ่ายแพ้
“ดาว... พี่...” ก้องตะกุกตะกัก ความรู้สึกผิดท่วมท้นจนหาคำพูดไม่เจอ
“พี่ไม่ต้องพูดอะไรแล้วจ้ะ ดาวเต็มใจ” ดาวส่งยิ้มบางๆ ให้พลางซบหน้าลงกับอกผัวเป็นการปลอบประโลม ก่อนที่ก้องจะจำใจจูงมือเมียร
