…ในห้องนั่งเล่นของบ้านพักผู้บริหารระดับกลางที่ทางบริษัทจัดสรรให้ แสงจากหน้าจอโทรทัศน์สะท้อนวูบวาบฉายลงบนใบหน้าคมเข้มของ ก้อง เขานั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาในชุดลำลองสบายตา ทอดสายตามองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย ความเงียบเชียบภายในบ้านหลังนี้กลายเป็นเพื่อนสนิทของเขามานานหลายสัปดาห์ โดยเฉพาะในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะเป็นเวลาแห่งการพักผ่อน แต่เขากลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้น ช่วงหลังมานี้ จุ๊บแจง แทบไม่ได้แวะเวียนมาที่บ้านของเขาเลย ตารางชีวิตของเธอถูกบีบอัดด้วยหน้าที่การงานและภาระทางใจที่โรงพยาบาล ก้องมองดูนาฬิกาข้างฝา จินตนาการถึงร่างบางที่ต้องเทียวไปเทียวมาเพื่อดูแลแม่ที่อยู่ในช่วงพักฟื้น แม้อาการของแม่จะดีขึ้นจนหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ แต่กำแพงความกังวลที่ชื่อว่า 'พ่อเลี้ยง' ก็ยังคงสูงชัน ก้องนึกถึงบทสนทนาที่แจงเคยเล่าให้ฟังด้วยสีหน้าหนักใจ แม่ของเธอปฏิเสธที่จะไปพักฟื้นที่หอพ

