.
.
.
ฟู่
ควันสีเทาลอยละล่องขึ้นสู่อากาศตามทิศทางของลมบรรยากาศพลบค่ำความมืดมิดเริ่มกลืนกินแสงสว่างความเหน็บหนาวเสียดแทงผิวกายเย็นเหยียบแต่ไม่อาจแทรกผ่านใจที่กำลังร้อนดั่งโดนไฟสุมได้
ก้นบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าถูกโยนทิ้งลงบนพื้นก่อนโดนขยี้ซ้ำด้วยฝ่าเท้าเปลือยเปล่าร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่นานพลางเคาะนิ้วลงบนขอบระเบียงอย่างใช้ความคิด
แกร็ก!
“ยังดูดไม่เสร็จหรอวะ ไม่เห็นเข้ามาสักที”
เสือเดินออกมาตามโซ่ที่ขอ ออกมาสูบบุหรี่วันนี้พวกเขามีติวหนังสือกันเพราะอีกไม่กี่วันสอบจริงๆ เสือกับโซ่เรียนคนละสาขาปีสี่ไม่มีวิชาที่ต้องเรียนด้วยกันอยู่แล้ว แต่ที่ชวนกันมาห้องเขาเพราะไอ้เพทายงอแงอยากให้เพื่อนมาอ่านหนังสือด้วยกัน ไร้สาระมาก แต่ทุกคนก็มาเหมือนเดิม
“เออ มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”
โซ่หันมาตอบพลางพ่นควันโขมงสีเทาออกจากริมฝีปากสองสามวันมานี้มีเรื่องให้คิดจริงๆ เขาไม่สามารถปล่อยวางได้เลย
“น้องปี1คนนั้น
