ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์
วันนี้เป็นวันสอบปลายภาควันสุดท้ายของปีสูงใช้เวลาสอบสามชั่วโมงนั่งเขียนคำตอบกันยาวๆ หลังจากสอบเสร็จเพทายนัดเพื่อนไปดื่มฉลองกันที่ผับก่อนกลับโซ่เลยแวะไปโซนห้องสอบของเด็กปีหนึ่ง
สายตาคู่คมมองผ่านกระจกใสตรงประตูห้องเข้าไปไล่สายตามองไปเรื่อยๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนตัวเล็กก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินออกมาสมองนึกเป็นห่วงอยู่ว่าเธอจะไปอยู่ไหน
ห่วงว่าจะเป็นอันตรายดูก็รู้ว่าสู้คนไม่เป็นตัวเล็กตัวน้อยแบบนั้นถ้าเจอเหตุการณ์ร้ายแรงจะเอาตัวรอดได้ไหม
เธอทำให้ฉันเป็นห่วงอีกแล้ว
.
.
.
ตึก! ตึก!
“ไง”
ร่างสูงเดินมาจนถึงลานจอดรถก่อนต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงทักทายที่คุ้นเคยจากทางด้านหลังเขาจำเสียงนี้ได้ ไอ้กาย คู่อริต่างคณะ
“......”
“เพื่อนไปไหนหมดวะ”
น้ำเสียงและท่าทางอ้อนตีนของมันน่ารำคาญฉิบหายเราสองคนเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานานตั้งแต่ปีหนึ่งไม่รู้มันจะอะไรกับผมนักหนากับแค่แข
