“แกไปเป็นเมียไอ้คุณรัณย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพวกฉันไม่เห็นรู้เรื่อง แกแต่งงานกันไปโดยที่ไม่ได้บอกพวกฉันใช่ไหม” อลงค์กตถามเป็นชุดๆ พริ้มพราวเอามือปิดปากคนเป็นหัวหน้า
“ชู่ว! เบาๆ ก่อนพี่กต อย่าเอะอะไป” พริ้มพราวกระซิบกระซาบ อลงค์กตแกะมือเธอออก
“ทำไมต้องทำลับๆ ล่อๆ มีลับลมคมในด้วย คุณรัณย์เป็นถึงมหาเศรษฐี มันก็น่าแปลกนะที่จะมาเป็นสามียายคุณหนูตกอับอย่างแก” อลงค์กตตั้งข้อสังเกต
“โอเคๆ พราวเล่าให้ฟังก็ได้...” พริ้มพราวตัดสินใจเล่าเรื่องบางส่วนให้คนเป็นหัวหน้าฟัง อลงค์กตรับฟังเงียบๆ รู้สึกเห็นใจลูกน้องตัวเอง
“เออ... โอเค ฉันเข้าใจแล้ว มิน่าล่ะแกถึงไม่ยอมบอกใครเรื่องนี้เลย คุณรัณย์นี่ก็จริงๆ มีแฟนอยู่แล้วยังมาเอาแกไปเป็นเมียอีก”
“เรื่องของเรื่องมันเป็นความผิดของคุณแม่พราวเองต่างหาก ถ้าคุณแม่รู้จักพอ พราวก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้”
“อืม ก็จริงอย่างที่แกว่า... ฉันล่ะสงสารแกจริงๆ วิ่งเต
