“ฉันไม่คิดว่าเธอจะแต่งงานแล้ว จริงๆ ฉันก็แค่... แค่จีบ แต่ฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าระดับคุณหนูพริ้มพราวคงไม่สนใจพนักงานเงินเดือนกระจอกๆ อย่างฉันหรอก ต้องเป็นระดับมหาเศรษฐีเท่านั้นถึงจะเอาชนะใจเธอได้” ภานุพงษ์พูดประชด เขาเดินถือแก้วกาแฟกลับไปที่โต๊ะตัวเอง พริ้มพราวได้ยินคำพูดของภานุพงษ์แล้วเหมือนมีดที่กรีดแทงใจ เธอเก็บความไม่พอใจเอาไว้ลึกๆ ไม่พูดอะไรออกมา
“นี่ๆ พวกเธอทำอะไรกัน ทำไมไม่ไปทำงาน มาตั้งวงอะไรกัน งานเร่งนะ ถ้าโฆษณาตัวนี้ออกไม่ทันสัปดาห์หน้าล่ะก็... หัวขาดนะบอกไว้ก่อน!” อลงค์กตเดินเข้ามา ทำให้บรรยากาศที่กำลังมาคุผ่อนคลายลง ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง พริ้มพราวหันไปหาอลงค์กต เธอก้มหัวลงให้นิดหน่อยเป็นเชิงขอบคุณที่มาช่วยชีวิตเธอไว้
ตอนกลางวัน พริ้มพราวหยิบข้าวกล่องที่ทำมาจากบ้านออกมากินตามปกติที่ห้องครัวของบริษัท เธอดื่มน้ำเปล่าจากตู้กดน้ำของบริษัทเช่นเดิม ภานุพงษ์เดินเข้ามา
