“อย่าเกร็งสิ จะเกร็งทำไม ยิ่งเกร็งมันก็ยิ่งเจ็บ” เขาบอกเธอ พริ้มพราวหายใจเข้าออกลึกๆ เธอพยายามผ่อนคลายตามที่เขาบอก พอร่างกายคลายลง เขาก็สอดกายเข้าไปในลึกขึ้น แต่ยังไม่สุดโคน เขาหลับตาลงช้าๆ ดื่มด่ำกับความสาวที่เขาเพิ่งผ่านเข้ามา พริ้มพราวน้ำตาไหลไม่หยุด เธอเจ็บเหลือเกิน อารัณย์เริ่มกระแทกกายเข้ามาในตัวเธอแรงๆ เพื่อจะให้ท่อนเอ็นเขาเข้ามาสุดด้าม
“อื้อๆๆๆ พี่รัณย์ พราวเจ็บ!” เธอบอกกับเขา เพื่อหวังให้เขาลดแรงลง อารัณย์มีความสับสนในใจ ไม่อยากเชื่อว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ข่าวคาวของเธอดังกระฉ่อนเสียจนเขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังฝันไป เขากระแทกกายเข้าหาเธอไม่ยั้ง ใช่... เขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าเธอจะรักษาเนื้อรักษาตัว รักษาพรหมจรรย์จนมาถึงมือเขา
ตับๆๆๆๆๆ
“อ๊าๆๆๆๆ อะ... อื้อ! พี่รัณย์ อ๊ายย!”
พริ้มพราวตัวสั่นคลอน หน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอ อารัณย์ก้มลงดูดเลียยอดหน้าอก สะโพกสอบกระแทกๆ เข้าห
