“คนหยาบคาย!” เธอต่อว่าเขา เมื่อเห็นว่าเขากระแทกกายเข้าหาเธอไม่บันยะบันยัง ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย
“ฉันเอาตัวเธอมาเป็นตุ๊กตายาง เสียเงินไปร้อยกว่าล้านจะให้มานอนเฉยๆ ได้ยังไง ต่อไปนี้ถ้าฉันต้องการเธอเมื่อไหร่ เธอต้องตอบสนองฉันได้ทุกเมื่อ ทุกที่ ทุกเวลา จำเอาไว้!” เขาออกคำสั่งกับเธอ
ตับๆๆๆๆ
“กรี๊ด! อ๊าๆๆๆ”
“โอ้ว ซี๊ดส์! ปากก็ด่าไป ครางไป ฉันรู้ว่าเธอชอบ ไม่คิดว่าฉันจะเป็นคนแรกที่ได้เปิดซิงเธอ เก็บซิงไว้ชิงโชคหรือไง ฉันนึกว่าเธอถูกไอ้ดิศกรเปิดซิงไปแล้วซะอีก” เขาจับเธอนอนหงาย กระแทกกายเข้าหา แล้วจับใบหน้าเธอให้มองตรงมาที่เขา พริ้มพราวเม้มปากแน่น
“พราวเกลียดพี่รัณย์!”
“ฉันก็เกลียดเธอเหมือนกัน จำใส่สมองขี้เลื่อยของเธอไว้ด้วยว่าฉันเกลียดเธอ เกลียด!” เขาเน้นคำสุดท้าย ก่อนจะก้มลงไปดูดปากเล็ก พริ้มพราวหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อถูกเขากระชากปลายลิ้น ดูดเลียจนตัวสั่น เธอพยายามจะผลัก
