พริ้มพราวมาทำงานปกติ หลังหยุดงานไป 1 วัน วันนี้เธอขับรถมาทำงานเอง พอเข้ามาในบริษัท เห็นสายตาเพื่อนร่วมงานที่มองเธอแปลกๆ ออกไป แต่เธอไม่สนใจ พอมาถึงโต๊ะทำงานเธอก็จัดโต๊ะทำงานให้เรียบร้อยแล้วนั่งลงทำงาน ดื่มกาแฟร้านประจำที่ตอนนี้อารัณย์จัดการผูกปิ่นโตจ่ายรายเดือนให้ และบังคับไม่ให้เธอดื่มกาแฟจากภานุพงษ์อีก
“พราว” ภานุพงษ์เดินเข้ามาหา พริ้มพราวเงยหน้ามองชายหนุ่ม เธอไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่สายตาที่เธอมองเขาเป็นเชิงถาม
“เรื่องเมื่อวันก่อน ฉันขอโทษนะ” เขาเอ่ยปากขอโทษ พริ้มพราวใจอ่อนลงเมื่อได้ยินคำขอโทษและสีหน้าแววตาสำนึกผิด
“ตอนนั้นฉันยอมรับว่าฉันตั้งตัวไม่ติดที่รู้ว่าเธอมีสามีแล้ว เธอก็น่าจะรู้ว่าฉันจีบเธออยู่” เขาพูดต่อ
“พงษ์... ฉันสาบานได้เลยว่าฉันไม่รู้ว่านายจีบฉัน ฉันคิดว่านายคิดกับฉันแบบเพื่อน”
“โธ่!”
“ฉันก็ขอโทษนายด้วยเหมือนกันที่อารมณ์ร้อนไปหน่อย”
“ฉันเข้าใจ เป็นใครได้ยินในสิ่งท
