“ชีวิตคุณก็ไม่ได้แย่แล้วนี่ คุณจะมานั่งเครียด นั่งเบื่อทำไม ฟังดูแล้วชีวิตของคุณดีกว่าคนอื่นๆ ด้วยซ้ำ หมดห่วง ภาระทั้งหมดก็มีคนช่วยสะสางให้”
“มันก็จริงที่ชีวิตฉันสบาย แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า นั่งแบมือรอเงินจากลูกสาวและลูกเขยไปวันๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย ที่สำคัญ... ฉันไม่มีหน้ากลับไปเมืองไทย ฉันอาย... อายที่ญาติตัวเองแท้ๆ กลับโกงเงินบริษัทของฉัน อายที่สุดท้ายกลายเป็นไฮโซจอมปลอมสิ้นไร้ไม้ตอก ฉันไม่กล้าไปเผชิญหน้าในแวดวงสังคมแบบที่เคยทำ” หล่อนเล่า แม้จะเล่าไม่หมด แต่ก็ได้ระบายบางส่วนที่อัดอั้นตันใจออกไป น้ำตาของหล่อนไหลลงมาเรื่อยๆ ฮันท์จับมือหล่อนไว้แน่น
“ถ้าไม่อยากกลับไปก็ไม่ต้องกลับ ไม่เห็นยากเลย” เขาพูด คุณหญิงมาลัยวรรณหันไปมองหน้าเขานิ่ง
“จริงไหมล่ะ ถ้าไม่อยากกลับไปก็ไม่เห็นต้องกลับเลย และถ้ารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ทำอะไรไม่ได้ หาเงินเองไม่ได้ ทำงานไม่เป็น เอาอย่างนี้ไหม..
