“พราว ฟังพี่นะ พราวไม่ได้เป็นเมียน้อยพี่ พราวเป็นเมียคนเดียวของพี่” อารัณย์จับต้นแขนเล็กแน่น จ้องมองดวงตาคู่สวยที่กำลังร้อนผะผ่าวนิ่ง
“พี่มีเมียมีลูกแล้ว อย่าลืมสิคะ”
“ไม่ใช่ แซนดี้ไม่ใช่เมียพี่”
“ไม่ใช่เมียพี่แล้วสิ่งที่พราวเห็นคืออะไร พี่รัณย์กับคุณแซนมีอะไรกันในห้อง พราวเห็นกับตา แล้วเด็กในท้องคุณแซนก็เป็นลูกของพี่!” พริ้มพราวพูดเสียงดังขึ้น อารัณย์ยกมือเบรก
“โอเคๆ พี่ผิดเองที่ไม่ได้บอกความจริงกับพราวตั้งแต่ทีแรก” เขาบอก พริ้มพราวเงยหน้ามองอารัณย์เป็นเชิงสงสัย
“แต่ก่อนที่พี่จะเล่าให้ฟัง ช่วยพาพี่ไปที่บ้าน เอากระเป๋าไปเก็บ ไปนั่งพักก่อนได้ไหม พี่เดินทางมาเหนื่อยๆ อยากพักก่อน แล้วเรื่องที่จะเล่ามันก็ยาวมาก” อารัณย์ขอร้อง พริ้มพราวอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ เธอจึงพาเขาไปที่บ้านพักครู อารัณย์เงยหน้ามองบ้านไม้หลังเก่าสองชั้นที่สภาพค่อนข้างทรุดโทรมแล้วได้แต่คิดว่ามันปลอดภัยกับพริ้มพร
