ห้องนอนของเธอค่อนข้างกว้าง แต่ไม่มีอะไรเลย นอกจากเตียงนอนไม้เก่าๆ มีฟูกนอนคลุมด้วยผ้าปูที่นอนลายดอกไม้ ตู้เสื้อผ้า กระจก โต๊ะเครื่องแป้งเล็กๆ และโต๊ะเขียนหนังสือ ลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามายังหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดอ้าไว้
“พี่รัณย์ ออกไปนะคะ!” พริ้มพราวไล่
“พี่ไม่ไป ไม่ไปไหนทั้งนั้น” เขาเดินเข้าไปนอนบนเตียงหน้าตาเฉย พริ้มพราวยืนเท้าเอวมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ
“ที่นี่ไม่ใช่บ้านพี่นะคะ พี่จะมาทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้” เธอต่อว่า
“คิดว่าพี่จะสนใจหรือไง” เขาย้อนถาม
“ทำไมพี่เป็นคนที่น่ารังเกียจขนาดนี้ ไล่แล้วก็ยังไม่ไป หน้าด้าน!” พริ้มพราวสติแตก เธอหงุดหงิดจนเผลอปากต่อว่าเขาไป แต่มีหรือที่เขาจะสะทกสะท้าน อารัณย์ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น เขาได้แต่นอนมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
“พี่ยอมรับว่าพี่หน้าด้าน แต่พี่ไม่ใช่คนน่ารังเกียจ”
“จะไม่น่ารังเกียจได้ยังไง มีเมียแล้วยังไปเอากับผู้หญิงคนอื่นได้!”
“เมี
