ปุณณัตถ์ขับรถออกมาจากบ้านด้วยความหงุดหงิด ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงเชื่อคนอื่นมากกว่าลูกของตัวเองที่เลี้ยงมากับมือ หรือเพราะแค่เห็นใจลูกผู้หญิงด้วยกันที่อาจโดนกระทำแบบนั้น แต่แม่จะดูไม่ออกเชียวหรือ ว่ามินตราไม่ได้ใสซื่อแบบนั้นเลยสักนิด
เมื่อขับออกมาเรื่อยๆก็นึกถึงผู้หญิงอีกคนที่รออยู่ที่ห้อง จึงรีบขับไปซื้อส้มตำร้านโปรดของเธอไปฝากชุดใหญ่ แล้วรีบตรงดิ่งกลับห้องไปทันที
“ผมกลับมาแล้วครับอัณณ์”
เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา ก็กล่าวคำเดิมๆเหมือนทุกที แต่แล้วความสบายใจที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อได้กลับเข้าห้องที่ถือว่าเป็นบ้านอันสงบของตัวเองก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อที่โซฟาตัวโตกลางห้องมีเมียของเขา นั่งอยู่กับไอ้มดแดงแฝงช่อมะม่วงตัวเดิม
“คุณมาอีกแล้วหรอคุณตุลย์”
ปุณณัตถ์แยกเขี้ยวใส่คนที่จ้องจะงาบเมียเขาทั้งๆที่เธอก็ท้องนูนอย่างกับปลาทอง
“ครับ ผมมาทำหน้าที่ของผม”
“หน้าที่อะไรไม่ทราบ ทางนี้สามีของอัณณ์ก็ทำหน้
