เกือบ 4 ทุ่มแล้วหรอเนี่ย ป้าสายใจต้องกลับบ้านแล้วสินะ ฉันส่งงานนี้เสร็จแล้วนอนเลยดีกว่า เดฟน่าจะอ่านหนังสืออยู่ในห้อง เขาไม่เคยมากวนฉันและปล่อยให้ฉันมีอิสระในบ้านของเขา
ฮ่าๆ ช่างมีความสุขเสียนี่กระไร ฉันผิวปากเดินลงบันไดเพื่อมาหาของกินอย่างอารมณ์ดี ถึงจะเสียใจเรื่องคริสเตียนมาก แต่เหมือนกับฉันจะโอเคที่มีเดวิดอยู่ รู้สึกขี้โกงนะ แต่อีกด้านก็รู้สึกดี ฮ่าๆ นี่ฉันกลายเป็นนางร่านสวาทในนิยายไปแล้วจ้า
ฮืม ฮืม ฮื้ม ฉันฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพลางเปิดตู้เย็นหาของกิน
“คุณยูมิ ป้ากลับก่อนนะคะ”
“ค่ะ ป้าสายใจ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”
ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง เสียงออดหน้าบ้าน ฉันมองหน้ากับป้าสายใจแล้ว งง ปกติไม่เคยมีใครมาหาเดวิดเวลานี้นะ ไม่ใช่แค่เวลานี้หรอก ไม่เคยมีใครมาบ้านเขาเลยด้วยซ้ำ ป้าสายใจเลิ่กลั่กไปดูหน้าบ้าน ฉันไม่สนใจรีบคว้าโยเกิร์ตขึ้นมาเปิดกิน สักพัก เสียงป้าสายใจลนลานแบบดีใจนิดหน่อย
“คุณเดวิดคะ คุ
