เจ็บหน่อยนะ แต่ไม่เท่าเมื่อคืน

หลังจากบัวตองเข้ามาในห้องตรวจ เธอก็ได้พบกับหมอหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสุภาพ ผิวขาวสว่างจนสะดุดตา มีแมสก์สวมอยู่บนใบหน้า กำลังตรวจสอบประวัติการรักษาของเธออยู่ “เป็นอะไรมาครับ” หมอหนุ่มเสียงทุ้มเงยหน้าขึ้นถามจังหวะที่บัวตองทิ้งตัวลงนั่ง และดูเหมือนว่าเขาจะชะงักค้างไปครู่หนึ่ง ทั้งคู่เผลอสบตากันเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับทำให้ใจของบัวตองเต้นรัวอย่างบอกไม่ถูก เธอคลับคล้ายคลับคลาดวงตาคู่นี้เหลือเกิน เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน “เอ่อ... มะ มาตรวจภายในค่ะ” “ตรวจรักษา หรือว่ายังไงครับ” เขาพับแฟ้มลงก่อนจะวางมันไว้ด้านข้าง แล้วหันมามองบัวตรงซึ่ง ๆ หน้า ทำเอาเธอประหม่าไปหมด แมสก์ก็ไม่ได้เอามาด้วยสิ จะได้พอปิดบังสีหน้าได้บ้าง “เอ่อ... พอดีว่ามันเจ็บน่ะค่ะ” “อ๋ออ... งั้นเปลี่ยนชุดเลยครับ” เขาว่าพลางผายมือเชิญไปยังห้องเปลี่ยนชุดที่อยู่ด้านข้าง แล้วหันไปพูดกับผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน “ได้เวลาเลิกงานแล้ว บอกหลิวด้วยว่ากลับบ้านได้” “คะ?” ผู้ช่วยหมองุนงงเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ “ไม่ได้ยินที่บอกเหรอ?” “อ่อ ค่ะ ๆ” ท่าทางเหมือนจะสุภาพ แต่สายตาและน้ำเสียงของเขาดุเอาเรื่องเลย พูดเพียงเท่านี้ผู้ช่วยพยาบาลก็รีบเดินออกไปจากห้อง เหลือแค่เขากับบัวตองเพียงลำพัง “เสร็จแล้วค่ะ” บัวตองบอกพยาบาล เธอสวมใส่ชุดตรวจได้เองโดยไม่ต้องมีใครบอก ก่อนจะเดินขึ้นเตียงตามที่หมอผายมือเชิญ แล้วนอนราบไปกับเตียง พลางแยกขาสองข้างออกไปวางบนที่ค้ำ เธอเคยเห็นประจำ แต่ไม่เคยขึ้นมาอยู่ตำแหน่งนี้เลย มันรู้สึกแปลก ๆ ดีเหมือนกันนะ หมอหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับชุดเครื่องมือ ก่อนจะหยุดอยู่ต่อหน้าบัวตอง ชายผ้าสีเขียวถูกถลกขึ้น เผยให้เห็นช่องทางที่บวมแดงจากการถูกกระแทกทั้งคืน “หนักอยู่นะ ไปโดนอะไรมาเหรอครับ?” เขาว่าพลางปรายตามองกลางหว่างขาที่อ้าออกของสาวร่างเล็กพร้อมกับสวมถุงมือสีขาวด้วยท่าทางใจเย็น ขณะที่อีกฝ่ายกำลังเกร็งมือที่กุมกันไว้แน่น เพราะรู้สึกประหม่าอย่างอธิบายไม่ถูก “เอ่อ... ดะ โดน... เอาค่ะ” “อะไรนะครับ เมื่อกี้หมอฟังไม่ถนัด” เธอข่มตาระงับความอาย คิดไว้ว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอหมอแล้ว ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดประโยคเดิมให้ดังขึ้น “โดนเอาค่ะ” “อ๋อ...” หมอหนุ่มลากเสียงยาวในจังหวะที่สวมถุงมือเสร็จพอดี ก่อนจะเดินเข้ามาชิดที่ปลายเตียง แล้วยืนจ้องมองกลีบเนื้ออูมที่กำลังเปิดอ้าอยู่ต่อหน้า แม้รู้ว่าเธอกำลังอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี “งั้นหมอขออนุญาตตรวจหน่อยนะครับ เจ็บหน่อย... แต่คงไม่เท่าเมื่อคืน” “...” เขารู้ได้ยังไงว่าเธอเพิ่งผ่านศึกมาเมื่อคืนนี้ ซึ่งมันอาจจะเป็นเมื่อวาน วันก่อน หรือตอนไหนก็ได้นี่ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งข้อสงสัยไปมากกว่านี้ เครื่องมือทางการแพทย์ก็แตะลงที่กลีบเนื้ออูม บัวตองหลับตาแน่นพลางเกร็งมือด้วยความเย็น ปนความรู้สึกแปลกที่มีสิ่งแปลกปลอมยัดเข้ามาเพื่อตรวจดูภายใน “เสร็จแล้วครับ” เขาตรวจดูเพียงไม่นานก็ชักเครื่องมือออกพลางถอดถุงมือสีขาว และแมสก์ที่ปิดบังใบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมที่… คุ้นตา “อักเสบนะ เดี๋ยวหมอจะให้ยาไปทา แล้วก็ยาไปกิน” “...” บัวตองตลึงงันไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะหมอที่อยู่ตรงหน้า ดันเป็นหมาป่าผู้หิวโหยเมื่อคืน แถมเขายังยกยิ้มให้เธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกด้วย พรึ่บ! ร่างเล็กรีบลุกพรวดออกจากเตียงทั้งที่ยังวางขาบนที่ค้ำ ทำให้ล้มลุกคลุกคลานไปกับเตียงจนปวินต้องเข้ามาประคอง “ค่อย ๆ ลุกก็ได้ รีบไปไหน” เขายิ้มล้อ นั่นยิ่งทำให้บัวตองไปไม่เป็น ทำได้แค่ยืนก้มหน้าด้วยความอับอาย อยากมุดพื้นหนีหายไปจากตรงนี้ “รอรับยาข้างนอกนะ อ้อ! แล้วอย่าชิงหนีกลับก่อนละ เดี๋ยวไม่หายนะ” เขาพูดอย่างรู้ทัน จนบัวตองที่เตรียมจะหนีต้องยอมเดินก้มหน้ามารอที่จุดรับยา เพียงไม่นานปวินก็เดินออกมาพร้อมถุงยาในมือ “ปะ” “ปะ ไปไหน” เธอรีบถามกลับแทบจะทันที “ไปส่ง” “ไม่ต้อง!” เขาไม่สนใจคำพูดเธอด้วยซ้ำ รีบจูงแขนบัวตองมาขึ้นรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ แม้ไม่อยากขึ้น แต่เพราะถูกเขาจับจ้องตลอด เลยต้องจำใจ ยอมขึ้นมานั่งเกร็ง ๆ แล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะปวินขยับมาใกล้ “ทำไมนิ่งนักล่ะ ไม่เห็นเก่งเหมือนเมื่อคืนเลย” “ถะ ถอยไปนะ ฉันเจ็บอยู่” เธอโวยวายเสียงตะกุกตะกัก พร้อมกับหลบสายตาที่เอาแต่มองอย่างโลมเลีย “งั้น… เดี๋ยวฉันรับผิดชอบเธอเอง โทษฐานที่ทำให้ต้องเจ็บ” เขาเลื่อนสายตาลงมองกลางหว่างขา จนบัวตองต้องยกมือขึ้นปิดจุดสงวนอย่างรักนวล “ไม่ต้อง ไปส่งฉันที่ห้องก็พอ” ดูเหมือนปวินจะว่าง่ายกว่าที่กังวล เพราะเขาไม่ต่อความยาวสาวความยืด และหันมาสตาร์ทรถและขับออกไปจากหน้าคลินิก ทว่ากลับขับไปคนละทางกับหอของบัวตอง “นี่! จะไปไหน” “ห้องไง” เขาตอบเสียงเรียบ ขณะที่บัวตองกำลังกระตือรือร้น “ห้องใคร?” “ฉัน” “...” กว่าจะรู้ว่าตกหลุมพลาง เธอก็ไม่สามารถลงจากรถได้แล้ว จำต้องยอมกลับมาที่ห้องของปวินอีกครั้ง และก็เป็นเช่นที่คิด เขาไม่เปิดจังหวะให้เธอได้ตั้งหลักเลย มาถึงก็ช้อนตัวบัวตองแล้วอุ้มขึ้นพาดโต๊ะ พร้อมกับเสิร์ฟความเสียวซ่าน เพื่อลงโทษที่เธอหนีกลับออกไปเมื่อเช้า โดยไม่แม้แต่จะจูบลา…