“แก้วตา”
เสียงของบัวตองดังลั่นจนคนตัวเล็กที่กำลังบีบแป้งไปทั่วห้องหยุดกึก พี่เลี้ยงที่กำลังพยายามจับตัวไว้หยุดนิ่งอยู่กับที่พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ราวกับได้ยินเสียงสวรรค์
“วางแป้งลงเดี๋ยวนี้”
ปวินออกคำสั่งสีหน้าดุ ก่อนที่มือเล็กป้อมจะปล่อยกระป๋องแป้งลงกลิ้งไปกับพื้นด้วยใบหน้าเจื่อน
“พ่ออย่าดุสิ”
เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ใส่เพียงกางเกงในตัวจิ๋วเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยแป้งที่คลุกไปทั้งตัวทำหน้าสำนึกผิด จริง ๆ ก็แค่กลัวว่าพ่อจะดุแรง
“แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเล่นแป้ง ไปให้ป้าพิมล้างตัวออกเลยค่ะ”
“แต่หนูไม่ได้เล่น หนูแค่จะทาแป้ง”
“ที่หนูทำไม่เรียกว่าทาค่ะ เขาเรียกว่าอาบแป้ง”
บัวตองทำหน้านิ่ง ไม่มีสีหน้าหยอกล้อเพื่อแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธจริง ๆ เนื่องจากนี่ไม่ใช่ครั้งแรก สงสารก็แต่พิมที่ต้องมาเหนื่อยกับเจ้าเด็กแสบ
แต่พิมก็เต็มใจที่จะมาอยู่ที่นี่ มาทำห
