หลังเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว เขาควรออกไปจากห้องส่วนตัวของบัวตองซะ แต่กลับเดินออกมาสำรวจอย่างกับเป็นเจ้าของห้องอีกคน
“เสร็จแล้วก็ออกไปสิ”
บัวตองกอดอกนั่งไขว่ห้าง จ้องมองเขาอยู่ที่หน้ากระจกอย่างไม่ไว้ใจ เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยที่ปล่อยให้เขาเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวในยามวิกาล
“นอนด้วยสิ”
“ฮะ จะบ้าเหรอ”
เขาสมองเพี้ยนไปหรือไง ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ถึงแม้จะเคย… ได้เสียกันมานับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม ทว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้ก็เกิดขึ้นมาบนเส้นทางที่ไม่ถูกต้อง
“ทำไม”
“ห้องพี่ไม่มีหรือไง ถึงได้เที่ยวมาขอนอนห้องคนอื่น”
“ห้องคนอื่นที่ไหน นี่ห้องเมียฉันต่างหาก”
“...”
เขาพูดคำน่าอายแบบนั้นออกมาด้วยใบหน้าที่ไม่รู้สึกละอายใจเลยแม้แต่น้อย ต่างจากบัวตองที่รีบแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก
“ยะ อย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ”
“แล้วที่พูด มันผิดตรงไหน”
เขาขมวดคิ้วตั้งคำถาม พลางขยับเข้ามาใกล้
