ย่างเข้าห้าทุ่ม ความเงียบปกคลุมไปทั่วตึกในโรงพยาบาล รอบข้างเงียบสนิท มีเพียงเสียงนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังเท่านั้นที่ปัดไปตามเข็มวินาที
ก๊อก ๆ
เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องดึงความสนใจของผู้ที่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ให้เงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้เข้ามา
“เชิญครับ”
เขาเอ่ยเพียงสั้น ๆ แล้วก้มหน้าลงสนใจแป้นพิมพ์ตรงหน้าต่อ เพราะกำลังทำงานอย่างหนัก รออยู่สักพักสาวสวยร่างสูงโปร่งในชุดพยาบาลก็เดินถือกาแฟเข้ามา
“ขออนุญาตนะคะ กาแฟค่ะอาจารย์”
เสียงคุ้นหูทำให้เขาละความสนใจจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ก่อนจะผละมือออกจากคีย์บอร์ด เพราะบุคคลที่เขาเจอกลับไม่ใช่พยาบาลประจำ ซ้ำยังเป็นสาวสวยที่หมายตาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน
“อ้าวบัวตอง ทำไมมาได้ล่ะ”
เขาทั้งประหลาดใจและดีใจในเวลาเดียวกัน เหนื่อยจากงานมาทั้งวันแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ
“พอดีว่ามินนี่ไม่สบายน่ะค่ะ เลยขอให้ตองเอากาแฟ
