ช่วงเวลาสำคัญได้เดินทางมาถึงแล้ว ผู้บริหารใหญ่ต่างมานั่งประชุมในห้องที่ถูกเตรียมไว้สำหรับการนี้โดยเฉพาะ
“ปล่อยนะ มึงจะพากูไปไหน”
คนถูกฉุดกระชากให้เดินตามโวยวายเสียงดัง ใบหน้ายังคงขึ้นรอยแดงอันเกิดจากการถูกกาแฟร้อน ๆ สาดเข้าหน้าด้วยฝีมือของบัวตอง
“กูบอกให้ปล่อยไง…”
เสียงของเขาดังสนั่นก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสงัด เพราะตอนนี้สุชาติถูกนำตัวมายังห้องประชุมที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย และทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว
เขาได้แต่ภาวนาในใจอย่างบ้าคลั่ง ขอให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เป็นแค่ฝันร้าย แต่พอเห็นสายตาของทุกคนที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนา มันก็ยิ่งตอกย้ำว่าภาพทุกอย่างเกิดขึ้นจริง
เขาถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนำตัวมานั่งที่เก้าอี้ พร้อมกับแก้มัดให้ตามคำสั่งผู้อำนวยการโรงพยาบาล
“ผอ. ต้องฟังผมก่อนนะครับ พวกมันจงใจกลั่นแกล้งผม”
สุชาติรีบฟ้องท่าทางลุกลี้ลุกลน
