“มึงลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้”
เสียงดังโวยวายปลุกให้บัวตองตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่ารอบข้างมีทั้งพ่อและแม่ยืนอยู่ แถมฟ้ายังสว่างจ้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำไมเธอถึงไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกเลยล่ะ
บัวตองลุกพรวดขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะรีบมุดออกมุ้งเพราะปวินถูกกระชากออกไปก่อนหน้านั้นแล้ว
“กูอุตส่าห์ไว้ใจมึง มึงมาทำเรื่องผิดผีแบบนี้ในบ้านกูได้ยังไง”
ปืนจ่อเข้าที่หน้าผากของปวินโดยที่เขาไม่แม้แต่จะปฏิเสธ จนบัวตองต้องรีบเข้ามาดึงเขาออกจากปลายกระบอกปืนแล้วเข้ามาบังแทน
“ผิดผีอิหยัง บัวตองกับอ้ายปวินยังบ่ได้เฮ็ดหยังกันเลย” (ผิดผีอะไรกัน ฉันกับพี่ปวินยังไม่...)
เธอรีบเอ่ยเสียงรัว ใจสั่นจนแทบกระเด็นออกนอกอก
“บ่เฮ็ดจังได๋ เห็นอยู่เต็มตาว่านอนกอดกัน” (ไม่ทำได้ไง เห็นอยู่เต็มตาว่านอนกอดกัน)
“เฒ่า ใจเย็น ๆ” (พี่ ใจเย็น ๆ)
ผู้เป็นภรรยาพยายามห้าม แต่ดูเหมือนว่ากำนันอ่วมจะสติหลุดไปแล้ว บัวตองไม่เคยเห็นเขาโกรธ
