รู้สึกผิด

บัวตองกลับมาบ้านก่อนด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวขั้นสุด เธอเตรียมแผนการชั้นดีไว้สำหรับเอาคืนปวินแล้ว ทว่าทุกอย่างกลับผิดแผนไปหมด เพราะหลังจากกลับมาปวินก็กินยาแล้วนอนซมอยู่บนที่นอน ดูเหมือนว่าไข้จะขึ้นเพราะตากแดดนานเกินไป แต่กระนั้นเขาก็ยังสามารถนำปลาช่อนกลับมาให้เธอได้สำเร็จ ซึ่งพ่อของเธอพาไปที่หนองน้ำอีกแห่งหนึ่ง ในจุดที่คาดว่าน่าจะมีปลาช่อน ปล่อยให้เขาหว่านแหอยู่แบบนั้นแม้ฟ้าจะเริ่มมืด ในที่สุดก็จับปลาช่อนได้สำเร็จ “เอาข้าวไปให้อ้ายแนลูก” (เอาข้าวไปให้พี่หน่อยสิลูก) “แม่คือบ่ไปเอง” (ทำไมแม่ไม่ไปเองล่ะ) บัวตองทำหน้าเง้างอน แม้ว่าจะหายโกรธแล้ว แถมตอนนี้ยังรู้สึกเป็นห่วงเขาแทน แต่ก็ยังปากหนัก ไม่ยอมเอ่ยถึงความรู้สึกที่แท้จริง “แม่บ่แม่นสาเหตุที่เฮ็ดให้เพินป่วยเนาะ” (แม่ไม่ใช่สาเหตุทำให้เขาป่วยนี่) คนเป็นแม่ส่งสายตาดุ เพราะการกระทำของบัวตองมันหนักเกินไปจริง ๆ สำหรับคนในเมืองที่ไม่เคยลงมาเจอควา