กันต์ธีร์มาส่งธิมารินทร์ที่บ้านพักในบ่ายแก่วันนั้น ประตูรถตู้เปิดออกเด็กหญิงก้าวลงมา ส่วนปรายแสงส่งเสียงมาจากด้านใน
“สวัสดีค่ะน้าลี น้าแต ปายพาน้องมาส่งแล้วนะคะ”
สุคนธรสที่กำลังเตรียมโต๊ะอาหารมื้อเย็นหน้าบ้านรับไหว้จากสาวน้อยและยิ้มให้โดยที่ไม่ได้มองผู้ชายอีกคนที่นั่งรถมาด้วย
“สวัสดีค่ะน้องปาย ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูแลหนูลินให้น้า”
“งั้นปายลาล่ะค่ะ สวัสดีค่าขอบใจน้าที่มาเจอกัน”
ท้ายประโยคเด็กสาวหันไปลาธิมารินทร์ ส่วนสุคนธรสสบตากับกันต์ธีร์แวบหนึ่งก่อนจะหันเหไปมองสิ่งอื่นโดยที่ไม่ได้พูดอะไร จนรถยนต์ของพวกเขาเคลื่อนตัวออกจากตรงนั้นจนลับสายตาไป
“เข้าบ้านกัน อิ่มมามากไหมวันนี้ จะยังกินไหวไหมเราตอนเย็น” หญิงสาวกอดไหล่เด็กหญิงพาเดินเข้าบ้าน
“สบายค่า”
ธิมารินทร์เดินอย่างร่าเริง ช่วงนี้เธอดูแข็งแรงกว่าตอนออกจากโรงพยาบาลใหม่ๆ มากจนสุคนธรสไม่ค่อยกังวลเท่าใด
เย
