สุคนธรสได้รับความช่วยเหลือจากนพ.ราม โชติภิวรรธที่ช่วยประสานงานให้ธิมารินทร์เข้าพักรักษาตัวได้ในห้องพิเศษภายในเวลาไม่นาน
“ผมว่าย้ายลูกไปที่อื่นดีไหมลี” กันต์ธีร์ที่ยังไม่ยอมกลับแม้ว่าสุคนธรสจะทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนก็ตาม
“อย่ามาออกความคิดเห็น ที่นี่ไม่มีใครต้องการความเห็นจากคุณ” หญิงสาวพูดเสียงเบาเกรงว่าธิมารินทร์จะตื่นมาได้ยินอีก ป่านนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าลูกจะมีแผลใจแค่ไหน ซึ่งส่วนหนึ่งเธอก็โทษตัวเองว่ามันเป็นเพราะเธอด้วย
“พี่ขอโทษ แต่เราอย่าเพิ่งทะเลาะกันตอนนี้ได้ไหมลี พี่ห่วงลูก” เขายังดื้อแพ่ง
“ลูกฉันแย่ลงก็เพราะคุณ ทั้งๆ ที่วันนี้เราแค่จะมาฟังผลการตรวจ หมอเพิ่งบอกแท้ๆ ว่าอาการแกยังเป็นไม่มาก แต่ก็เพราะคุณเข้ามาพูดบ้าๆ จนแกมาได้ยิน” สุคนธรสชี้มือไปทางร่างเล็กที่หลับบนเตียงคนไข้ด้วยฤทธิ์ยาที่แพทย์จ่ายให้ เธอพูดเสียงสั่น
“ลูกต้องนอนบนนั้นก็เพราะคุณ รู้ไว้ด้วย”
“พี่ร
