ถึงจะมีความเป็นห่วงเพื่อนมากเพียงใด แต่ภายในใจเขากลับกำลังคิดว่าไม่รู้เมธวินมันจะรีบฟื้นขึ้นมาทำไม ช่วยนอนเป็นผักอีกสักวันสองวันให้สิบเพชรพรรณรายณ์มีเวลาง้อเด็กคนนั้นต่ออีกสักนิดไม่ได้หรือ
“มองกูแบบนั้นหมายความว่ายังไง” ผู้ป่วยบนเตียงซึ่งยังขยับตัวมากไม่ได้ ยอมละสายตาออกมาจากเอกสารตรงหน้าแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูงใส่เจ้าของโรงสีที่ดูแล้วช่วงนี้คงจะวุ่นวายเป็นพิเศษ เนื่องจากเข้าสู่ช่วงฤดูกาลเก็บเกี่ยวอย่างเต็มรูปแบบแล้ว ทว่าใครจะไปคิดว่าเจ้าตัวจะยอมสละเวลาอันมีค่าเพื่อพาลูกพี่ลูกน้องเขาแวะมาเยี่ยมกันถึงที่ ทั้งที่ความจริงจะให้ปราบหรือลูกน้องสักคนมาส่งบัวหอมก็ได้
“อย่าเพิ่งพาบัวหอมกลับกรุงเทพได้ไหม”
“เป็นใครมาสั่งกู”
บัวหอมขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์เพียงครู่เดียว คนทั้งคู่ที่เล่นจ้องตากันอยู่ก็จะมีวางมวยให้ชยุตที่นั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ดูเสียแล้ว หากว่าไม่ได้ยินประโยคที่สิบเพชรพรรณรายณ์กล่าวออกม
