“เวรแล้ว บักปราบ อามึงมา!” (เวรแล้ว ไอ้ปราบ อามึงมา!)
ชายหนุ่มซึ่งกุมขมับมองตามบัวหอมที่แทบจะไม่ได้ต่างจากเพื่อนผู้หญิงของตัวเอง ว่าเริ่มปวดหัวแล้ว ทว่าตอนนี้เขาเหมือนคนที่ราวกับจะจับไข้ได้ป่วยแทนเธอเสียอย่างนั้น ก็เล่นอะไรไม่เล่น ดันลงไปเล่นโคลนตมที่ไม่รู้ว่าด้านล่างมันมีเปลือกหอยหรืออะไรที่เหยียบแล้วจะได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า พวกเขาที่รวมกลุ่มทำกิจกรรมอะไรแบบนี้มาตั้งแต่เด็กเรียกว่าเจ็บตัวจนเคยชินแล้ว แต่กับบัวหอมมันไม่ได้ไง
และจากที่จะลงไปลากตัวหญิงสาวหนึ่งเดียวขึ้นมา กลายเป็นว่าตอนนี้ปราบชิ่งหนีไปหลบบนเถียงนาของไอ้ภีมมันทันไหม แล้วใครก็ได้ช่วยบอกไปทีว่าเขาไม่ได้เป็นคนพาบัวหอมมันมาที่นี่ด้วย
“ปราบ”
ไม่ทัน รวมถึงน้ำเสียงเย็น ๆ ของเสี่ยที่ไม่ได้ยินมานานมากแล้ว ล่าสุดก็คงจะเป็นตอนมีเรื่องกับเพื่อน ทำเอาขนอ่อนลุกชันไปหมด
โอ้ยเนาะสู!
“คะ...ครับเสี่ย”
“เมียข้า”
“บัวมันกลับบ้านไปแล้วนะคร
