เสียงเคาะประตูจากทางด้านนอกดังขึ้น ก่อนน้ำเสียงนุ่มทุ้มในระดับปกติจะเอ่ยอนุญาตเช่นเคย เนื่องจากคิดว่าเป็นจิรากร ลูกน้องคนสนิทที่อาจจะนำเอกสารเข้ามาให้ หากแต่ความเงียบและการลงน้ำหนักเท้าที่เริ่มไม่คุ้นหูส่งผลให้บุคคลที่กำลังไล่สายตาตรวจสอบบัญชีอยู่ยอมเงยหน้าขึ้นมองในที่สุด
พบเป็นเด็กที่เขาต้องพาตัวเองลงไปตามถึงไร่นา อีกทั้งความดื้อตาใสของเจ้าตัวนั้นก็ทำให้ได้บาดแผลเจ็บตัวกลับมา
ไม่คิดว่าการฝากบัวหอมไว้กับหลายชายเป็นครั้งที่สองมันจะทำให้วุ่นวายและว้าวุ่นในภายใจขนาดนี้ ถ้ารู้แบบนี้สิบเพชรพรรณรายณ์จะเลือกหยุดงานจริงจังให้มันรู้แล้วรู้รอดไป หรือไม่ก็หนีบแม่อุ้มบุญไปด้วยมันทุกที่เสียให้จบ ๆ จะได้ไม่ต้องพะวงเป็นห่วงหญิงสาวและหลานชายในเวลาเดียวกัน
แต่จะในฐานะอะไรล่ะ ก็คงจะเป็นผู้ช่วยที่เขารับเข้ามาใหม่ล่ะมั้ง
“มีอะไรกับข้า”
“หนู... เห็นว่ามันดึกแล้วแต่เสี่ยยังไม่กลับเข้าไปในห้องเลยจ้ะ” นั่นมั
