แม้จะเคยใช้ชีวิตที่เมืองใหญ่มานาน บัวหอมก็ไม่เคยที่จะต้องเข้าร่วมงานสังคมคุณหญิงคุณนายแบบนี้เลยสักครั้ง จำได้ว่าที่ป่วยคราวก่อนก็แทบจะไม่ได้ออกไปไหน ไกลสุดก็แค่บ้านสวนซึ่งทำอาหารไปส่งปราบกับพวกคนงานอยู่บ่อย ๆ
ก็ว่าทำไมสัปดาห์ก่อนถึงมีชุดและพวกกระเป๋า รองเท้าราคาแพง ๆ ส่งมาให้เธอเลือกถึงบ้าน และอยากจะปฏิเสธมากเพียงใดก็กลัวว่าจะโดนเขาโกรธจนไม่คุยด้วยกันอีก รวมถึงไม่รู้ด้วยว่าตัวเองนั้นเอาความกล้าจากไหนไปงอแงใส่คนที่ไม่ได้ต่างอะไรจากนายจ้าง
“คนนี้หรือเปล่าที่เขาลือกันว่าจะมาแทนเกศินี เด็กเกินกว่าที่ฉันอยากจะไหว้นะ ให้ตายเถอะ”
“อย่าพูดไป เป็นใครไม่สำคัญ ในจังหวัดเรามีใครอยากจะมีปัญหากับเสี่ยเพชรไหมล่ะ”
อีกแล้ว คำนินทาที่เรียกได้ว่าระยะประชิด หากมันเกี่ยวกับบัวหอมเพียงคนเดียวแน่นอนว่าเธอไม่นึกกลัวอะไรหรอก แต่วันนี้จำต้องมางานวันเกิดผู้หลักผู้ใหญ่กับสิบเพชรพรรณรายณ์ในตัวเมือง อะไรที่ปล่อยผ่า
