ร่างเล็กถูกวางลงอย่างนุ่มนวน ศิวะมองพิจารณาใบหน้าของคนที่หลับพร้อมกับคิดถึงเรื่องราวในอดีตมากมายที่เขาเคยทำไม่ดีกับมิราไว้ พรางน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างง่าย ความรู้สึกผิดและละอายใจกัดกินหัวใจศิวะอีกครั้ง ทำไมเขาพึ่งคิดได้กันนะว่าคนตรงหน้านั้นสำคัญกับเขามากแค่ไหน ก่อนหน้านี้ที่ศิวะผลักไสมิราออกไปจากชีวิตเขาก็เพราะความรู้สึกละอายใจหลังจากที่ได้รู้ความจริงว่าเธอนั้นไม่ใช่คนที่ทำผิดในคดีเมาแล้วขับแต่เธอคือเหยื่อ เหยื่อที่น่าสงสาร เธอเป็นเหยื่อที่ถูกผู้คนรอบข้างยัดเยียดความผิดให้ แม้แต่เขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ทำร้ายเธอ มิราคือผู้บริสุทธิ์ทุกกระเบียดนิ้ว
‘’ขอโทษนะมิรา ทั่งๆที่คุณสะอาด บริสุทธิ์และงดงามจากข้างในมาจนถึงข้างนอกแท้ๆแต่ผมกลับมองไม่เห็น ผมมันแย่....ดีแต่ทำให้คุณเจ็บปวด....ผมเป็นคนเลวที่ไม่สมควรได้รับการให้อภัยจริงๆ ยิ่งได้มองคุณใกล้ๆแบบนี้ผมยิ่งรู้ตัวแล้วว่าผมไม่คู่ควร แต่ผม ผมรักคุณจริง
