หลังอาหารมื้อเย็น ทุกคนในบ้านก็แยกย้ายขึ้นห้องพักผ่อน รมิดาที่ถูกเรียกตัวกลับบ้านด่วนก็รีบวิ่งไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ก่อนจะเอาหมอนขึ้นมาอุดปากแล้วกรีดร้องด้วยความเจ็บใจ
“กรี๊ด...กรี๊ด...”
รวิภาที่ยืนอยู่ข้างเตียงน้องสาวยืนกำมือแน่น ดวงตาแดงก่ำ ตลอดเวลามื้ออาหาร เธอและน้องสาวถูกรุมทึ้งจากโมนาและแม้นมาศจนสะบักสะบอม มิตรไม่สามารถกางปีกปกป้องเธอได้เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่ของเขา
“พี่ทนได้ยังไง พี่ภา อีโมนากับอีแก่มันรุมทึ้งเราสองพี่น้องขนาดนั้น พี่มิตรก็ช่วยอะไรเราไม่ได้เลย”
“ต่อหน้าพ่อแม่เขา คุณมิตรจะเป็นแบบนี้แหละ เรามีหน้าที่แค่ต้องอดทน”
“แต่ดาเจ็บใจ”
“พี่ก็เจ็บใจ เจ็บใจยิ่งกว่าแกอีก ถ้าฆ่าอีเด็กนั่นได้ตอนนี้ พี่ทำไปแล้ว”
“ทำไมมันไม่ใจเสาะตายตามแม่มันไปเลยนะ จะอยู่เป็นเสี้ยนหนามของเราสองคนทำไม” รมิดาทุบที่นอนหลายครั้ง
“อีกไม่นานหรอก พี่จะเขี่ยมันให้กระเด็นออกไปจากกองมรดกของคุณมิตรเลย”
