“วันนี้โมนาก็ให้ลุงยอดกลับบ้านไปแล้วนะคะ พี่ขุนคงต้องนั่งรถเมล์ไปส่งโมนาเหมือนเดิมแล้วล่ะ”
“ไม่ลำบากหรือไง” ปากบ่นแต่ก็พาเธอเดินมายังป้ายรถเมล์หน้าร้าน
“ก็ไม่เห็นลำบากนี่คะ โมนาชอบนั่งรถเมล์ ลมเย็นออก ได้ชมวิวด้วย”
แต่วันนี้คุณหนูโมนาไม่ได้โชคดีแบบนั้น เมื่อรถเมล์คันที่เขาพาขึ้นดันมีคนแน่นจนเธอและเขาต้องยืน
ทันทีที่รถออกตัว คนที่ใส่รองเท้าส้นสูงก็เซนิด ๆ ขุนพลที่ยืนโหนราวหันหน้าหาเธอจึงคว้ามือเล็กมาเกาะเอวเขาไว้แทน
การที่ต้องยืนโหนรถเมล์ในสภาพแวดล้อมแออัดแบบนี้มันไม่น่าอภิรมย์เหมือนเมื่อวานสักนิด แต่เพราะคนตัวโตหอมฟุ้งที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทำให้เธอเขินอายอย่างบอกไม่ถูก
แต่อยู่ ๆ ก็เหมือนสวรรค์เปิดโอกาสให้ รถเมล์ดันเบรกกะทันหัน คนที่ไม่ชินกับการทรงตัวบนรถที่กำลังเคลื่อนที่จึงเซถลาจะล้ม แต่มือใหญ่แข็งแรงก็คว้าเธอได้ทันแล้วสวมกอดเธอแนบอก
หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำ ทั้งตกใจและตื่นเต้น กลิ่
