วายุตื่นแต่เช้าแล้วรีบออกจากห้องก็เจอเพื่อนทั้งสองคนที่เมื่อคืนนอนบ้านเขาเดินออกจากห้องเช่นกัน
“เกิดอะไรขึ้นวะไอ้ลม เมื่อคืนพวกกูได้ยินเสียงดัง พอเดินออกมาก็เห็นมินอานอนอยู่บนเตียงมึง มีแม่คอยดู เลยไม่ได้เข้ามาหา” เวกัสถามทันทีที่เจอหน้า
“แม่ง เข้ามาหากูในห้อง ทะเลาะกันแล้วก็เป็นลม กูอุ้มไปนอนที่เตียง ข้าวเสือกเปิดม่านมาดูเห็นตอนนั้น”
“ฉิบหายแล้วมึง” เวกัสสบถ
“อืม ฉิบหายแน่ กูปวดหัวเลยเนี่ย ไม่รู้จะง้อยังไงดี ของเดิมแม่งยังไม่เคลียร์ มีเรื่องใหม่มาอีกละ กูนี่แม่งซวยฉิบหาย”
“ไป ยังไงก็รีบลงไปดักรอพวกนั้นก่อนเหอะ” ไม้หมอนเร่ง เพราะตอนนี้ก็สายมากแล้ว
เมื่อสามหนุ่มเดินออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถยนต์ของตัวเอง สี่สาวก็เดินออกมาจากบ้านเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างชะงักด้วยรั้วที่เตี้ยแค่หน้าอกจึงทำให้เห็นหน้ากันอย่างชัดเจน
“ข้าว...”
วายุถลาไปเกาะขอบรั้ว กำลังจะปีนเข้าไปหาก็ถูกขวัญข้าวเอ่ยห้ามเสียก่อน
