“จริงเหรอคะย่า”
โมนาทรุดตัวนั่งบนโซฟาหลังรับสายคนเป็นย่าที่โทรมารายงานข่าวเรื่องแม่เลี้ยงกำลังตั้งครรภ์
“จริง ย่าก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน อยู่กันมาตั้งหลายปี ไม่ท้อง มาท้องเอาตอนพ่อเราป่วยกระเสาะกระแสะใกล้ตายเนี่ยนะ เหลือเชื่อจริง ๆ”
แม้นมาศคว้ายาดมอังจมูก ค้อนลมค้อนฟ้าตาคว่ำ ในขณะที่แม่บ้านช่วยกันพัดให้ทั้งซ้ายขวา
“เอ๊ะ หรือว่า...”
เมื่อฉุกคิดถึงเรื่องข้อมูลที่นักสืบให้มา มีความเป็นไปได้ที่เด็กในท้องอาจไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธอและพ่อ
“อะไรลูก”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะย่า โมนาก็ยังไม่ชัวร์ ไว้ให้ชัวร์แล้วจะบอกย่านะคะ”
แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่หลานสาวพูดนัก แต่ก็ไม่อยากเซ้าซี้ เพราะตอนนี้เธอลมแทบจับ ไม่อยากมีเรื่องให้ช็อกยิ่งกว่านี้อีกแล้ว
“ตามใจเราเถอะ ย่าจะเป็นลม เครียดจนไมเกรนขึ้นแล้วเนี่ย”
“แล้วพ่อเป็นยังไงบ้างคะ คงดีใจมากเลยล่ะสิ”
“รายนั้นก็ยิ้มจนหน้าบานน่ะสิ เห่อแม่นั่นจนยกสมบัติให
