เมื่อร้องไห้จนพอใจก็ค่อย ๆ ผละห่าง เขามองแววตาแสนเศร้าแล้วใจหาย ยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงเธอมาจูบเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
“ไม่ร้องแล้ว เด็กดื้อ เถียงพ่อฉอด ๆ เลยนะ แล้วทำไมมาร้องไห้ทีหลัง”
“ได้ยินสินะคะ”
“อืม ออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่เธอรับสายแล้ว”
“ก็พ่อรักแต่คนอื่น ตั้งแต่มีผู้หญิงสองคนนั้นเข้ามาในชีวิต พ่อก็ไม่รักโมนาอีกแล้ว”
“พ่อยังรักเธอ แต่แค่เป็นห่วง ไม่อยากให้เธอทำตัวไม่ดี หรือทำเรื่องผิดพลาดอย่างที่ท่านเคยทำ”
“แต่พ่อจะบังคับให้โมนาเลิกกับพี่ขุน”
“เราคบกันแล้วเหรอ” ขุนพลเลิกคิ้วถาม สายตาล้อเลียน แถมยังอมยิ้มแบบรู้ทันทำคนตัวบางอ้าปากค้าง
“เอ่อ ก็ไม่ ก็คือ เอ่อ โมนาขอโทษที่เอาพี่ขุนไปอ้างว่าเราเป็นแฟนกัน”
“แค่นั้นเหรอ”
“ก็...แค่นั้นค่ะ”
“เธอบอกด้วยว่าพี่ชอบเธอ แล้วเราจะแต่งงานกันอีกต่างหาก” มุมปากหยักยกยิ้มขำ
“โมนาขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่มันโมโหพ่อนี
