“โมนา วันนี้พี่ต้องกลับไปนอนที่บ้านนะ แม่โทรมาบอกว่าลมมันจะเอาเลคเชอร์อะไรไม่รู้ พี่ต้องกลับไปดูให้มันก่อน”
ขุนพลโทรหาโมนาทันทีที่เลิกเรียน กลัวว่าเธอจะมานั่งรอเขาเก้อ
“ให้โมนาไปส่งที่บ้านไหมคะ เลิกเรียนพักหนึ่งแล้วค่ะ”
“นั่งรอพี่เหรอ ไม่รู้เลยว่าเลิกแล้ว ไม่งั้นจะโทรบอกให้กลับไปก่อน”
นับวันเธอยิ่งมองเห็นมุมที่อ่อนโยนและใส่ใจของเขา เขาไม่เคยพูดจาทำร้าย หรือทำอะไรให้เธอหึงหวงโกรธเคือง น่าแปลกที่ก่อนนี้เขามีผู้หญิงมากมาย แต่พอมีความสัมพันธ์กับเธอ ผู้หญิงพวกนั้นกลับหายไปไหนหมด
เขาไม่เคยไปนอนกับใครอีกเลย นอกจากใช้ช่วงเวลาดี ๆ กับเธอทุกค่ำคืน
“โมนารอได้ค่ะ ให้โมนาไปส่งนะ”
“ไม่เป็นไร รถติด ขับไปขับมา กว่าจะถึงคอนโดเหนื่อยแย่”
“หรือพี่ขุนไม่ได้กลับบ้านคะ” หลุดถามออกไปแล้วก็นึกอยากตบปากตัวเองตามอายุ เขาบอกไม่ชอบคนขี้หึงหวงและงี่เง่า ต่อให้เธอกับเขาจะศึกษาและอยู่ด้วยกันทุกวันนี้ แต่เธอกับ
