“นี่ห้องใคร” เสียงยืดยานคาง ดวงตาพร่ามัวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
“นี่เมาขนาดจำห้องตัวเองไม่ได้เลยหรือไง” ซีนประคองคนเมาที่ไม่อยู่กับร่องกับรอยพาไปยังห้องนอน ซึ่งนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาที่นี่
“ใครเมา คนอย่างแก้มไม่รู้จักคำว่าเมา”
“ยังดีนะจำชื่อตัวเองได้”
“แล้วนี่ใคร” ปลายนิ้วชี้แตะเข้าที่ริมฝีปากของคนที่โอบเอวตนอยู่
“ไหนบอกไม่เมาไง แล้วทำไมจำไม่ได้” ซีนทำหน้าเอือมระอา
“จำได้ แก้มจำได้ นาย...นายชื่อ...” แก้มพยายามคิด แต่ดูเหมือนว่าคิดเท่าไรเธอก็คิดไม่ออก
“ชื่ออะไร” สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหรี่ปรือที่พยายามเพ่งมองหน้าของเขา
“ชื่อ....ชื่อนายคนหล่อ ไม่ได้ๆ จะหล่อไม่ได้ เพราะนี่แก้มคนหล่อ หล่อคนเดียวพอแล้ว”
“แล้วตกลงจำได้ไหมว่าเราชื่ออะไร”
“จำไม่ได้” แก้มพูดพร้อมกับล้มตัวนอนลงบนเตียง แต่ไม่ได้ล้มคนเดียว เธอดึงซีนลงไปด้วย
“เฮ้ย!” ซีนใช้มือค้ำยันตัวเองไว้ได้ทันก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผ
