EP.3 ห้องพยาบาล

ห้องพยาบาลที่เงียบสงบในโรงเรียน พี่ปอนด์พาเราเดินเข้ามาในห้องพยาบาลของโรงเรียน ห้องนี้เป็นพื้นที่สีขาวสะอาดตา มีเตียงพับและตู้ยาตั้งอยู่เรียงราย โชคดี (หรือโชคร้าย?) ที่คุณครูพยาบาลไม่อยู่ประจำการช่วงพักเที่ยง ทำให้เหลือแค่เราสองคนในห้อง พี่ปอนด์จัดแจงให้เรานั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง แล้วเขาก็เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลและแผ่นเจลเย็นมา พี่ปอนด์: (ใช้แผ่นเจลเย็นๆ ประคบเบาๆ ที่แก้มขวาของเราที่ยังแดงเรื่อๆ) "นั่งนิ่งๆ นะครับ... พี่จะประคบให้เบาๆ... ตรงนี้เจ็บไหมครับ? บอกพี่นะ" ฟ้าใส: (เสียงเราเบามากจนแทบจะกระซิบ เพราะใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เกินไป) "ไม่... ไม่เจ็บแล้วค่ะ... พี่ปอนด์เบามือมาก" ตอนนี้หน้าเราใกล้กันมาก... ใกล้จนเห็นรายละเอียดบนใบหน้าหล่อเหลาของพี่ปอนด์ได้ชัดเจน ผิวของเขาขาวเนียนละเอียด ดวงตาคมโตของเขาจ้องมองแก้มของเราด้วยความกังวลอย่างแท้จริง เราได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์จากตัวพี่ปอนด์ กลิ่นแบบผู้ชายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ มันทำให้เราเคลิบเคลิ้มจนแทบจะลืมความเจ็บปวด พี่ปอนด์เงยหน้าขึ้นมาสบตาเราเป็นพักๆ แต่เรานี่ไม่กล้ามองตอบเลย เขินนนน แก้มเราคงต้องแดงยิ่งกว่าตอนโดนลูกบอลอีกหลายเท่าแน่ๆ พี่ปอนด์: (สังเกตเห็นเราก้มหน้า) "ทำไมไม่มองหน้าพี่ล่ะครับ... เขินเหรอ?" (เขายิ้มมุมปากนิดๆ) ฟ้าใส: (รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที) "ปะ... เปล่าค่ะ! ฟ้าใสแค่... มองดูว่าพี่ปอนด์ประคบถูกจุดหรือเปล่า" (เราตอบทั้งที่รู้ว่ามันฟังไม่ขึ้นเลย) พี่ปอนด์: (หัวเราะในลำคอเบาๆ) "เหรอครับ? เก่งจัง... เป็นนักเรียนตัวอย่างนี่ต้องรอบคอบทุกเรื่องเลยจริงๆ" หัวใจเรานี่เต้นแรงมาก ตึกตัก! ตึกตัก! มันไม่ได้เต้นแค่เร็ว... แต่เต้นถี่และรัวราวกับกำลังจะหลุดออกมาจากอก พี่ปอนด์จะได้ยินไหมนะ? เราได้แต่ภาวนาให้เขาไม่ได้ยินเสียงความรักที่กำลังก่อตัวอย่างบ้าคลั่งในอกเรา พี่ปอนด์ประคบแผลเสร็จแล้ว เขาวางแผ่นเจลลง แต่เขายังคงจ้องมองมาที่หน้าเราอยู่ สายตาของเขาเปลี่ยนไป... จากความกังวลกลายเป็นความนุ่มนวลและเย้ายวนบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกวาบหวาม เขาค่อยๆ ขยับใบหน้าหล่อเหลาของเขา ก้มลงมา... ช้าๆ ใกล้เข้ามา... ใกล้เข้ามาอีกนิด... ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับหน้าผากเรา ใกล้จนเราได้กลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ เราหลับตาปี๋อย่างไม่รู้ตัว มือเรากำชายกระโปรงแน่น เตรียมพร้อมสำหรับ จูบแรก ในชีวิตที่โรแมนติกที่สุด... ภาพความฝันที่เราเฝ้าเก็บมาเป็นปี กำลังจะกลายเป็นความจริงในไม่กี่วินาทีนี้แล้ว! จ๊อก! จ๊อก! จ๊อกๆๆๆๆ!!! โอ๊ยยยยยยยยย!!! เสียงท้องของเราเอง! มันร้องดังอย่างกับเสียงกลองศึกที่ตีรับการศึกครั้งใหญ่! เสียงมันดังลั่นห้องพยาบาลที่เงียบกริบ ทำลายบรรยากาศทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา! จูบแรกในตำนานของฉัน... อดเลย! (ไม่ค่อยอยากเลยนะ... อยากมาก! เราแทบจะกรีดร้องในใจ) พี่ปอนด์ผละออกไปทันที แล้วเขาก็หัวเราะออกมาอย่างน่ารัก เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสและจริงใจจนเราอดเขินไม่ได้ พี่ปอนด์: (หัวเราะคิกคิกจนไหล่สั่น) "คิคิ... โอ้โห! เสียงดังขนาดนี้สงสัยจะหิวจริงๆ ครับ! ตกใจหมดเลย! พี่ขำอะไรเล่า!" ฟ้าใส: (ทำหน้ามุ่ย เพราะทั้งอายทั้งเสียดายจูบที่เกือบจะได้) "ขำอะไรเล่า! หิวก็หิวจริงนี่หน่า! ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินข้าวเลย!" พี่ปอนด์: (เอื้อมมือมาลูบหัวเราเบาๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน เขาทำเหมือนเราเป็นน้องสาวตัวเล็กๆ) "โอเคครับ คนขี้หิว... พี่ขอโทษที่แกล้ง... รอนี่นะ... เดี๋ยวพี่มา" แล้วพี่ปอนด์ก็เดินออกไปจากห้องพยาบาลอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เรานั่งอยู่คนเดียว ในหัวก็คิดถึงเรื่องเมื่อกี้ ถ้าเมื่อกี้เราจูบกันจะฟินขนาดไหนนะ! โอ้ยยย ตายๆ ตายอย่างสงบศพสีชมพู! เรานั่งยิ้มนั่งเขินเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียวในห้องพยาบาล! [กลับมาพร้อมกับอาหาร] เรานั่งบิดไปบิดมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่ประมาณสิบนาที จนกระทั่งประตูห้องพยาบาลเปิดออก... พี่ปอนด์ก็เดินกลับมาพร้อมกับถุงกระดาษและแก้วน้ำ พี่ปอนด์: (ยื่นแซนวิชไส้ทูน่าที่เราชอบให้เรา) "อะ... หิวไม่ใช่เหรอครับ? รีบกินซะ จะได้หายปวดแก้มเร็วๆ พี่เห็นว่าพักเที่ยงจะหมดแล้ว" ฟ้าใส: (รับมาถือไว้ด้วยความเขินและความซึ้งใจ) "ขอบคุณมากค่ะ... แล้วพี่ไม่หิวเหรอคะ? พักเที่ยงจะหมดแล้วนะ พี่ไม่ไปกินข้าวกับเพื่อนๆ เหรอ?" พี่ปอนด์: (ยักไหล่เล็กน้อย) "ไม่... พี่ไม่หิว แต่พี่ว่า... การมาดูแลคนเจ็บตรงนี้สำคัญกว่า" (คำพูดของเขาทำให้ใจเราเต้นระรัวอีกครั้ง) เราแกะห่อแซนวิชออกแล้วมองไปที่พี่ปอนด์อย่างช้าๆ ฟ้าใส: (นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วรีบแกะแซนวิชออกเป็น 2 ชิ้นอย่างบรรจง) "อะ! งั้น คนละครึ่ง ค่ะ! ฟ้าใสไม่อยากให้พี่ปอนด์ต้องอดข้าวเที่ยงนะ ถ้าพี่ไม่กิน... ฟ้าใสก็ไม่กิน!" (เราพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนเอาแต่ใจ แต่ในใจคืออยากแชร์ช่วงเวลาดีๆ กับเขา) พี่ปอนด์มองเราอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็น รอยยิ้มที่ละลายใจ เขายื่นมือมารับแซนวิชอีกชิ้นจากเราไปอย่างเงียบๆ พี่ปอนด์: (กัดแซนวิชคำเล็กๆ แล้วจ้องมองเรา) "โอเคครับ... ขอบคุณครับน้องฟ้าใส" (เขาเรียกชื่อเราด้วย! แค่ชื่อก็ฟินแล้ว!) เราสองคนนั่งกินแซนวิชด้วยกันอย่างเงียบๆ ในห้องพยาบาล แสงแดดยามเที่ยงส่องเข้ามาทางหน้าต่างเล็กน้อย บรรยากาศเงียบสงบและโรแมนติกอย่างที่สุด ถามว่าแซนวิชครึ่งอันทำให้อิ่มหรอ? ไม่อิ่มหลอกค่ะ... แต่ตอนนี้มัน อิ่มอกอิ่มใจ มากกว่าอาหารมื้อไหนๆ ในโลก! 😄😄