EP.4: ความใกล้ชิดที่อันตราย

ห้องพยาบาล บ่ายวันนั้น เรากับพี่ปอนด์นั่งกินแซนวิชกันเงียบๆ แสงแดดยามบ่ายอ่อนๆ ส่องเข้ามาทางหน้าต่างเล็กน้อย บรรยากาศอบอุ่นและโรแมนติกอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะเป็นแค่แซนวิชครึ่งชิ้น แต่ตอนนี้มันกลับเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เราเคยกินมา พี่ปอนด์: (กัดแซนวิชคำสุดท้าย แล้วหันมามองเราด้วยแววตาอ่อนโยน) "หายเจ็บแล้วใช่ไหมครับ... หน้าไม่แดงแล้ว" ฟ้าใส: (รู้สึกได้ว่าแก้มเราคงคลายความร้อนลงแล้วจริงๆ) "ค่ะ... ไม่เจ็บแล้ว ขอบคุณพี่ปอนด์มากนะคะที่มาดูแล" พี่ปอนด์: (ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก) "ไม่เป็นไรหรอกครับ... เป็นความผิดพี่เองที่เตะบอลไม่ระวัง" (เขายื่นมือมาลูบผมเราเบาๆ อีกครั้ง) "ว่าแต่... ทำไมตอนพักเที่ยงน้องฟ้าใสถึงยังไม่กินข้าวล่ะครับ? ปกติเด็กเรียนอย่างน้องฟ้าใสน่าจะวางแผนการกินดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?" เราสะดุดกับคำถามของพี่ปอนด์เล็กน้อย จะบอกความจริงไปว่าเมื่อเช้ามัวแต่เถียงกับยัยส้มยัยแยมเรื่องบิงซูจนไม่มีเวลากินก็คงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ ฟ้าใส: (พยายามหาคำตอบที่ดูสมเหตุสมผล) "คือ... พอดีเมื่อเช้าหนูมีงานด่วนต้องรีบทำส่งอาจารย์น่ะค่ะ เลยไม่มีเวลาลงไปกินข้าว" (เราโกหกออกไป แต่ก็รู้สึกผิดในใจนิดๆ) พี่ปอนด์: (พยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่แววตาเขายังมีแววสงสัยเล็กน้อย) "เหรอครับ... งั้นก็ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้วนะ เดี๋ยวจะหิวจนเป็นลมไป" (เขายิ้มให้เราอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง) จังหวะที่พี่ปอนด์กำลังจะลุกขึ้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาพอดี พี่ปอนด์: (รับโทรศัพท์) "ฮัลโหล... ครับแม่... ครับ... เดี๋ยวผมไปครับ... ครับๆ... แค่นี้นะครับ" เขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง แล้วหันมามองเราด้วยสีหน้าขอโทษ พี่ปอนด์:"พี่ต้องไปแล้วล่ะครับ... แม่โทรตาม พอดีวันนี้มีงานสำคัญที่บ้าน" ฟ้าใส:"ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ พี่ปอนด์ไปเถอะค่ะ" พี่ปอนด์: (เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรา เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าเราใกล้กันอีกครั้ง) "ไว้วันหลัง... พี่จะชวนน้องฟ้าใสไปกินข้าวเป็นการขอโทษนะครับ" (คำพูดของเขาทำเอาใจเราเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง) "แต่ก่อนอื่น... พี่ว่าน้องฟ้าใสควรจะพักผ่อนบ้างนะครับ... ดูตาคล้ำเชียว" (เขายื่นนิ้วเรียวยาวมาเกลี่ยใต้ตาเราเบาๆ) "แล้วก็... แว่นตานั่น... ถอดออกบ้างก็ดีนะครับ" (เขายิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย) ฟ้าใส: (หน้าแดงก่ำ) "มะ... ไม่ค่ะ! หนูต้องใส่แว่นค่ะ สายตาสั้นมาก" พี่ปอนด์: (หัวเราะเบาๆ) "ครับๆ... ไว้เจอกันนะครับ" แล้วพี่ปอนด์ก็เดินออกไปจากห้องพยาบาล ทิ้งให้เรานั่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง เรายกมือขึ้นมาแตะที่ใต้ตาเบาๆ ตรงที่ที่พี่ปอนด์สัมผัสเมื่อกี้ 'ไว้วันหลัง... พี่จะชวนน้องฟ้าใสไปกินข้าวเป็นการขอโทษนะครับ' คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเราซ้ำไปซ้ำมา นี่มัน... เหมือนฝันเลย! ห้องเรียน หลังเลิกเรียน หลังจากคาบเรียนสุดท้ายจบลง เราก็รีบกลับมาที่ห้องเรียนเพื่อเก็บของทันที ยัยส้มกับยัยแยมที่รู้ข่าวเรื่องพี่ปอนด์ก็รีบเข้ามาซักไซ้เราทันที แยม: (ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น) "เป็นไงบ้างยะ! อีฟ้าใส! ฟินไหม! ได้อยู่กับพี่ปอนด์สองต่อสองในห้องพยาบาล! บอกมาให้หมดเดี๋ยวนี้!" ส้ม: (ตาวาว) "ใช่ๆ! มีอะไรเกินเลยไหม! หรือพี่ปอนด์เขาจะสารภาพรักกับแกแล้ว!" ฟ้าใส: (รีบโบกมือปฏิเสธ) "บ้า! ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก! พี่ปอนด์เขาก็แค่ดูแลทำแผลให้! แล้วก็เอาแซนวิชมาให้กินแค่นั้นเอง" (เราพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ในใจคือเก็บอาการไม่ไหวแล้ว) แยม: (มองเราด้วยสายตาจับผิด) "แค่นั้นจริงเหรอ? ทำไมหน้าแกแดงขนาดนี้ล่ะยะ! เหมือนมะเขือเทศสุกเลย!" ฟ้าใส: (รีบเอามือจับแก้ม) "ก็... ก็มันร้อนนี่หน่า! แล้วพวกแกหายหัวไปไหนกัน! ทิ้งให้กูอยู่คนเดียวกับพี่ปอนด์!" ส้ม: (หัวเราะคิกคัก) "ฮ่าๆๆๆๆ! ก็พวกกูรู้ไงว่าแกต้องฟิน! เลยอยากเปิดโอกาสให้ไง! เป็นไงล่ะ ได้อยู่กับผู้ในฝันสองต่อสอง!" แยม: (เดินเข้ามาใกล้) "แล้วพี่ปอนด์เขาพูดอะไรกับแกบ้างไหม? มีท่าทีสนใจแกหรือเปล่า?" เราเล่าเรื่องที่พี่ปอนด์บอกว่าจะชวนไปกินข้าวให้ยัยส้มกับยัยแยมฟัง ส้ม: (กรี๊ดเบาๆ) "กรี๊ดดดด! เดทแรกแล้วมั้ยล่ะ!" แยม: (ตาวาววับ) "ฟ้าใส! นี่แหละโอกาสของแก! แกต้องเปลี่ยนลุคด่วนเลยนะ! อย่าให้พี่ปอนด์เห็นแกในสภาพเด็กเนิร์ดอีกเด็ดขาด!" "คืนนี้... มาบ้านฉัน! เราจะมาคุยแผนการเปลี่ยนแปลงฟ้าใสกัน!" เราได้แต่พยักหน้าอย่างเลื่อนลอย ความคิดเรื่องพี่ปอนด์ที่ชวนไปกินข้าววนอยู่ในหัวจนแทบจะไม่มีสมาธิฟังอะไรอีกแล้ว นี่คือโอกาสที่เราจะได้ใกล้ชิดกับพี่ปอนด์มากขึ้นใช่ไหม? บ้านฟ้าใส ช่วงเย็น เรากลับมาถึงบ้านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด คุณพ่อคุณแม่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น คุณแม่: (หันมามองเรา) "กลับมาแล้วเหรอลูกฟ้าใส ทำไมวันนี้กลับช้ากว่าปกติล่ะจ๊ะ" ฟ้าใส: (พยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด) "พอดีวันนี้หนูต้องช่วยคุณครูจัดบอร์ดนิทรรศการน่ะค่ะแม่ กว่าจะเสร็จก็เลยช้าไปหน่อย" (เราโกหกออกไปอีกครั้ง และรู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องทำแบบนี้) คุณพ่อ: (มองเราด้วยสายตาจับผิดเล็กน้อย) "จริงเหรอ? ปกติครูสมศรีเขาจะให้ช่วยแค่ช่วงพักกลางวันไม่ใช่หรือไง?" ฟ้าใส: (หัวใจเต้นแรงขึ้น) "คือ... วันนี้เป็นงานใหญ่น่ะค่ะคุณพ่อ เลยต้องเร่งให้เสร็จก่อนงาน Open House น่ะค่ะ" คุณแม่: (ยิ้มอย่างอ่อนโยน) "จ้ะๆ ไม่เป็นไรจ้ะลูก ถ้าเหนื่อยก็ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนะ แม่เตรียมผลไม้ไว้ให้แล้ว" เราถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อพ้นสายตาพ่อแม่ได้สำเร็จ ความรู้สึกผิดยังคงเกาะกุมในใจ แต่ความตื่นเต้นเรื่องพี่ปอนด์ก็มากกว่า เราเดินขึ้นห้องนอน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความจากแยม แยม (Line): "อย่าลืมนะแก! คืนนี้มาบ้านฉัน! แผนการเปลี่ยนโฉมฟ้าใสกำลังจะเริ่มต้นขึ้น! เพื่อพี่ปอนด์!" เรามองดูตัวเองในกระจกอีกครั้ง... แว่นตากรอบหนาเตอะ เสื้อผ้าเรียบๆ ไม่มีสีสัน นี่คือฟ้าใสคนเดิม... เด็กดีที่อยู่ในกรอบ แต่เสียงหัวเราะของพี่ปอนด์... รอยยิ้มของเขา... คำพูดของเขาที่บอกว่าจะชวนไปกินข้าว... และคำพูดของแยมที่ว่า "แกต้องเปลี่ยนลุคด่วนเลยนะ!" ทุกอย่างกำลังผลักดันให้เราก้าวออกจากกรอบเดิมๆ ฟ้าใส: (มองตัวเองในกระจก แล้วพูดกับตัวเองเบาๆ) "หรือว่า... ถึงเวลาที่เราจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆ แล้วนะ... เพื่อจะได้ใกล้พี่ปอนด์มากขึ้น... และเพื่อจะได้เห็นโลกที่ชัดเจนกว่าเดิมอย่างที่ใครบางคนเคยบอกเอาไว้" เราตัดสินใจแน่วแน่... คืนนี้แหละ... เราจะแอบหนีออกจากบ้านเพื่อไปบ้านแยม... เพื่อเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิต... การเปลี่ยนแปลงที่จะนำพาเราไปสู่ความรัก... และอาจจะนำพาเราไปสู่ อันตราย ที่เราไม่เคยคาดคิด