EP.14: ยังไม่พร้อม

,ห้องอบรมคอมพิวเตอร์ เรากับ พี่ปอนด์ ยังคงอยู่ในห้องอบรมคอมพิวเตอร์หลังเลิกเรียน ทุกคนคงกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงความเงียบสงบในห้องใหญ่ที่มีแค่เสียงคีย์บอร์ดเบาๆ กับเสียงแอร์ พี่ปอนด์ และเราเพิ่งหยุดพักจากการจูบที่ร้อนแรงเมื่อครู่ และกำลังกลับมานั่งทำงานรายงานต่อ แต่ความรู้สึกของเราก็ยังคงวูบวาบอยู่ตลอดเวลา ฟ้าใส: (เราพยายามทำเป็นตั้งใจพิมพ์งาน) 'เมื่อกี้... เราบอกรักกันไปแล้ว... นี่คือแฟนของเราจริงๆ เหรอเนี่ย! นี่คือชีวิตจริงใช่ไหม!?' พี่ปอนด์: (หันมามองเราด้วยแววตาอ่อนโยน) "ตัวเล็ก หิวน้ำไหมครับ? ทำงานหนักขนาดนี้ น่าจะหิวนะ" ฟ้าใส: (ส่ายหน้าเบาๆ) "ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ... แต่ก็... รู้สึกคอแห้งนิดหน่อย" พี่ปอนด์:"นั้น... เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำให้" พี่ปอนด์เดินออกไปจากห้องอบรมอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เรานั่งอยู่คนเดียวกับคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดไฟล์รายงานอยู่ เราเท้าคางมองประตู... แค่เขาไปซื้อน้ำ เราก็รู้สึกคิดถึงเขาแล้ว... ไม่นานนัก พี่ปอนด์ ก็เดินกลับมาพร้อมกับขวดน้ำสองขวด พี่ปอนด์: (ยิ้มหวาน แล้วยื่นขวดน้ำส้มเย็นๆ ให้เรา) "อะ น้ำส้ม ของ ตัวเล็ก ที่ชอบ" ฟ้าใส: (เรารับน้ำมาด้วยความดีใจ) "ขอบคุณคะ ^^ รู้ได้ไงคะว่าหนูชอบน้ำส้ม?" พี่ปอนด์:"พี่ก็ต้องรู้สิครับ! แฟนพี่ชอบอะไรพี่ก็ต้องรู้หมดแหละครับ!" คำพูดนี้ทำเอาเราเขินจนตัวม้วน! เราเปิดขวดน้ำส้มดื่มอย่างช้าๆ แล้วพี่ปอนด์ก็กลับมานั่งลงข้างเรา พี่ปอนด์: (ก้มลงมองโทรศัพท์ของตัวเอง แล้วถอนหายใจ) "แย่แล้วสิ... แบตโทรศัพท์พี่หมดเกลี้ยงเลย! ยังไม่ได้โทรบอกแม่เลยว่ากลับช้า" "เออ... ตัวเล็กมีแบตสำรองไหมอ่า? แบตพี่หมดจริงๆ" ฟ้าใส:"อ่อ... อยู่ในกระเป๋า หนูเลยค่ะ... หยิบได้เลยนะคะ" พี่ปอนด์ เดินไปที่กระเป๋าเป้ของเราที่วางอยู่บนเก้าอี้ เขาเปิดกระเป๋าแล้วกำลังจะคว้าแบตสำรองที่อยู่ก้นกระเป๋า แต่แล้ว... มือของเขาก็หยุดนิ่ง! เราเห็นว่าพี่ปอนด์ดูนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาของเขากำลังจ้องมองไปที่อะไรบางอย่างในกระเป๋าของเราอย่างไม่กะพริบตา เราจำได้ทันทีว่า ยัยส้มกับยัยแยมยัดอะไรไว้ให้เราเมื่อเช้า! ฟ้าใส: (ใจเราเต้นแรงมาก! รีบถามด้วยเสียงสั่นๆ) "มีไรรึป่าวคะ?" พี่ปอนด์ หันกลับมามองเรา เขาไม่พูดอะไร... แต่เขายิ้มให้เรา... รอยยิ้มกรุบกริบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และซุกซน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเราอย่างช้าๆ นั่นคือ... ถุงยางอนามัยกลิ่นสตรอว์เบอร์รี่ ที่ยัยส้มยัดไว้ให้เรา! พี่ปอนด์: (เขาชูมันขึ้นมาอย่างเปิดเผย แล้วมองเราด้วยสายตาที่ยั่วยวน) "พกของแบบนี้ด้วยเหรอครับ... หื้ม? ตัวเล็ก ของพี่นี่... มีอะไรที่พี่ไม่รู้อีกเยอะเลยนะครับ" ฟ้าใส: (ใบหน้าเราร้อนผ่าวอย่างรุนแรง! เราโกหกออกไปทันที!) "อะ... เออ! เพื่อนมันแกล้งอะพี่! ฟ้าลืมทิ้ง! มันแกล้งยัดใส่กระเป๋าหนูเมื่อเช้า!" (เราไม่กล้ามองหน้าเขาเลย) พี่ปอนด์: (เขาหัวเราะเบาๆ แล้วโยนถุงยางกลับลงในกระเป๋าเราอย่างไม่สนใจ) "จะทิ้งทำไมครับ... เสียดายของแย่เลย" (รอยยิ้มของเขาดูมีความหมายอะไรบางอย่างซ่อนอยู่) ฟ้าใส:"??" (เราไม่เข้าใจความหมายของเขาเลย) พี่ปอนด์ ไม่ได้รอให้เราถามต่อ เขากลับมานั่งลงข้างเรา แล้วใช้มือข้างหนึ่ง ลูบแก้มเราเบาๆ อย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆ ก้มลงจูบปากเราอย่างนุ่มนวล จูบนี้เริ่มต้นด้วยความอ่อนโยน แต่ไม่นานก็เริ่มลุ่มลึกขึ้น... เราตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ...แล้ว ความเร่าร้อน ก็เริ่มเข้ามาแทนที่! พี่ปอนด์ ค่อยๆ เอามืออีกข้าง ล้วงเข้ามาในเสื้อเชิ้ตนักเรียนของเราอย่างช้าๆ สัมผัสเย็นๆ ของมือเขาทำให้เราสะดุ้งเล็กน้อย แต่แล้วมือของเขาก็ บีบหน้าอกเราอย่างมันมือ! ฟ้าใส: (เราเผลอครางออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจปนความรู้สึกแปลกใหม่) "อื้อ~" มืออีกข้างของเขาก็เริ่ม ลูบวนๆ ที่ขาอ่อนของเรา อย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ ขยับขึ้นมาที่บริเวณหว่างขาของเรา... เขาพยายามจะ ดึงกางเกงชั้นในของเราออก! ความรู้สึกตกใจและความกลัวตีกันในใจ! ไม่! เรายังไม่พร้อม! เราตัดสินใจ จับมือพี่ปอนด์ไว้แน่น แล้ว ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า! เรามองหน้าเขาด้วยแววตาที่สั่นไหวและขอร้อง พี่ปอนด์: (เขาหยุดมือทันที! แล้วมองเราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจแต่ก็มีความต้องการซ่อนอยู่) "ไม่ต้องการหรอครับ... ตัวเล็ก?" (เสียงเขาแหบพร่าและหนักแน่นมาก) ฟ้าใส: (เราทำได้แค่ส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ) พี่ปอนด์: (เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ) "โอเคคับ..." เขาค่อยๆ ดึงมือออกมาอย่างช้าๆ แล้ว จัดเสื้อผ้า ให้เราเรียบร้อยเหมือนเดิม หน้าอกของเรายังคงเต้นระรัว... เรามองหน้าพี่ปอนด์... สีหน้าเขาดูค้างๆ และผิดหวังอย่างชัดเจน ฟ้าใส: (เรารู้สึกผิดมากที่ทำให้เขาผิดหวัง) 'เขาจะโกรธรึเปล่านะ... แต่เรายังไม่พร้อมนี่น้า! เราไม่อยากให้รักครั้งแรกของเรา... ต้องจบลงด้วยความเร่งรีบแบบนี้!' ฟ้าใส: (เราตัดสินใจเอ่ยปากถามเขา) "พี่ปอนด์..." พี่ปอนด์: (เขาตอบรับด้วยเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย) "คะ..." ฟ้าใส:"พี่ปอนด์โกรธฟ้ารึป่าวคะ?" (เรามองเขาด้วยแววตาที่จริงจังและสำนึกผิด) พี่ปอนด์ ไม่ได้ตอบอะไรทันที เขาเงียบไปพักหนึ่ง... ก่อนจะ ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน แล้วเอื้อมมือมา ลูบหัวเรา เบาๆ พี่ปอนด์: (เสียงเขาอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยที่สุด) "พี่จะโกรธตัวเล็กได้ยังไงครับ? พี่เข้าใจนะครับ... พี่จะรอวันที่เราพร้อม" (เขาโน้มตัวลงมา จูบหน้าผากเรา อย่างทะนุถนอม) คำพูดของเขาทำให้เราโล่งใจและรู้สึกว่าเราเลือกคนไม่ผิดจริงๆ! พี่ปอนด์: (เขาลุกขึ้นยืนแล้วเก็บเอกสารอย่างรวดเร็ว) "เอาล่ะ! เก็บของเร็วครับ! เดี๋ยวพี่พาไปเที่ยว" ฟ้าใส:"ไปไหนอ่า? ไม่ไปส่งหนูกลับบ้านก่อนเหรอคะ?" พี่ปอนด์:"ไปถึงเดี๋ยวรู้เองแหละครับ! จะพาไปทำอะไรที่มันไม่ 'เป็นทางการ' เหมือนการทำรายงานไงครับ!" ฟ้าใส: (=_=) (เราทำหน้าสงสัย) พี่ปอนด์: (เขาหันมายิ้มเจ้าเล่ห์) "ไม่ต้องกลัวครับ! ไม่พาไป ข่มขืน หรอกน้า! แฟนพี่" ฟ้าใส:"แล้วถ้าพี่พาหนูไปข่มขืนละ!" (เราถามออกไปอย่างไม่จริงจัง) พี่ปอนด์: (เขายิ้มร้ายกาจ) "ก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิตก็แล้วกันครับ! ฮ่าๆๆๆ" พี่ปอนด์: (เขาเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ของเรา) "ไม่ไปก็ได้นะครับ... แต่กระเป๋าเราอยู่นี่" (เขาถือกระเป๋าเราแล้วเดินนำออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว) เราทำอะไรไม่ได้นอกจากรีบวิ่งตามเขาไปทันที! เรากำลังจะไปผจญภัยกับ 'รักแรก' ที่เราเลือกแล้ว... เราจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์นี้เด็ดขาด!