EP.13 อินเลิฟ 1.1

โรงอาหาร - พักเที่ยง พวกเรานั่งกินข้าวกันอยู่โรงอาหารตามปกติ แม้จะเพิ่งคุยเรื่องจังไรกันไป แต่พวกเราก็ยังเป็นเพื่อนรักกันอยู่ดี ขณะที่เรากำลังก้มหน้ากินข้าวอย่างตั้งใจ พี่ปอนด์ ก็เดินมาพร้อมกับถาดข้าวของเขา พี่ปอนด์: (ยืนอยู่ข้างโต๊ะเรา ยิ้มหวานไปทั่วทุกคน) "พี่นั่งด้วยนะสาวๆ" แยม: (รีบยิ้มรับทันที) "ตามสบายเลยพี่! โต๊ะเรามีพื้นที่ว่างเสมอสำหรับคนสำคัญ!" ฟ้าใส: (เรารู้สึกเขินมาก แต่ก็พยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด) "แล้วเพื่อนพี่ล่ะคะ? ไม่กินข้าวกับพี่เต้กับพี่เรนเหรอ?" พี่ปอนด์: (วางถาดข้าวลงข้างเรา แล้วหันมามองเราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก) "พี่อยากกินข้าวกับแฟน อยากมากกว่าครับ" (เขายิ้มหวานจนเราแทบละลาย) ส้ม: (ทำหน้าอิจฉา) "โธ่! กูก็อยากกินข้าวกับแฟนเหมือนกันว่ะ! หวานกันอยู่ได้!" แยม: (รีบลุกขึ้นยืนทันที) "จริงด้วย! งั้นกูก็ไปด้วยสิ! ไปกันเถอะยัยส้ม! อย่าไปขัดความสุขของคนเขามีผัวเลย!" ส้ม: (รีบคว้าถาดข้าวของตัวเองแล้วลุกตามแยมไป) "ไปก่อนนะฟ้า! อย่าลืมใช้ของที่กูให้ล่ะ! ถ้ายังไม่กล้า... ก็ลองให้พี่ปอนด์เขาเป็นคนนำดูสิ!" ฟ้าใส: (หน้าแดงก่ำ จนรีบตะโกนไล่หลังไป) "ไม่ใชโว้ย! อย่าพูดจาบ้าๆ นะ!" เมื่อเพื่อนทั้งสองคนเดินออกไปแล้ว ก็เหลือแค่เราสองคนนั่งกินข้าวกันอย่างเงียบๆ พี่ปอนด์: (หัวเราะเบาๆ) "เพื่อนเรานี่... ตลกดีนะครับ" ฟ้าใส:"ตลกที่ไหนกันล่ะคะ! บ้าบอที่สุดเลย!" (เราไม่อยากให้เขาคิดว่าเราเป็นผู้หญิงง่ายๆ เหมือนเพื่อนเรา) พี่ปอนด์:"พี่เข้าใจครับ... แล้วตอนบ่าย ตัวเล็ก มีเรียนไหมครับ?" ฟ้าใส: (ส่ายหน้า) "ไม่มีค่ะ! วันนี้มีแค่คาบเช้า คาบบ่ายหนูต้องไปช่วยงานอาจารย์ที่ห้องสมุดค่ะ" พี่ปอนด์:"งั้น... พี่กำลังทำรายงานชิ้นใหญ่ส่งอาจารย์อยู่พอดี... ไปช่วยพี่ทำรายงานหน่อยดิ" ฟ้าใส: (เรายิ้มออกมาอย่างสดใส) "ได้สิคะ! หนูถนัดเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว! ให้หนูช่วยเรื่องการจัดเรียงข้อมูลกับตรวจสอบความถูกต้องนะคะ!" ห้องอบรมคอมพิวเตอร์ กินเสร็จเราก็เดินตามพี่ปอนด์มาที่ ห้องอบรมคอมพิวเตอร์ ห้องนี้ถูกใช้สำหรับฝึกอบรมและมักจะว่างในช่วงบ่าย ห้องใหญ่มากและมีคอมพิวเตอร์เรียงรายกันหลายสิบเครื่อง ในนี้มีแค่เราสองคน! เรานั่งลงที่โต๊ะยาวตัวหนึ่ง แล้วพี่ปอนด์ก็เปิดไฟล์รายงานที่เขาต้องส่งอาจารย์ พี่ปอนด์:"ขอบคุณนะครับ ตัวเล็ก... ที่มาช่วยพี่" (เขายิ้มอย่างอบอุ่น) ฟ้าใส:"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ปอนด์! หนูชอบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว! ไหนดูสิคะ... เนื้อหานี่... พี่ปอนด์ใช้ภาษาที่ดูเป็นทางการน้อยไปหน่อยนะคะ... เดี๋ยวหนูช่วยปรับโครงสร้างประโยคให้นะคะ" เรานั่งทำงานกันอย่างตั้งใจ พี่ปอนด์พิงเก้าอี้มองเราที่กำลังพิมพ์งานอย่างรวดเร็วและตรวจสอบรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน พี่ปอนด์:"น้องฟ้าใสเนี่ย... เป็นผู้หญิงที่ฉลาดและเก่งที่สุดที่พี่เคยเจอมาเลยนะครับ" ฟ้าใส: (เขินจนต้องก้มหน้า) "พี่ปอนด์ก็... พูดเกินไปแล้วค่ะ! หนูแค่ทำตามหน้าที่ของหนูน่ะค่ะ" พี่ปอนด์: (เขาเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้เรามากขึ้น แล้วยื่นหน้ามามองหน้าจอ) "พี่ไม่ได้พูดเกินไปหรอกครับ... พี่พูดความจริง" จู่ๆ เขาก็ยื่นมือมา ลูบผมเราเบาๆ เราหันไปมองเขาอย่างตกใจ พี่ปอนด์:"พี่รักที่ ตัวเล็ก เป็นคนตั้งใจและรักการเรียนแบบนี้ที่สุดเลยครับ" ใบหน้าของเราตอนนี้อยู่ใกล้กันมาก... บรรยากาศเงียบสงบในห้องอบรมทำให้ทุกอย่างดูโรแมนติกและอันตรายไปพร้อมๆ กัน พี่ปอนด์: (เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เราอีกนิด... ใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดๆ จากตัวเขา) "ตัวเล็ก... พี่อยากจะขอบคุณ... สำหรับทุกอย่าง... จริงๆ นะครับ" ฟ้าใส: (เสียงเราสั่น) "พี่ปอนด์คะ... งานยังไม่เสร็จเลยนะคะ..." พี่ปอนด์: (รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าเขา) "งานน่ะ... เดี๋ยวค่อยทำก็ได้ครับ... แต่ตอนนี้... พี่อยากทำอย่างอื่นมากกว่า" เขาเอื้อมมือมา จับท้ายทอยของเรา อีกครั้งอย่างรวดเร็ว... แล้ว... จูบเราอย่างดูดดื่ม! จูบนี้ไม่ได้เร่งรีบเหมือนจูบในห้องคอมฯ เมื่อวันศุกร์ แต่มัน ลุ่มลึกและร้อนแรง อย่างไม่น่าเชื่อ มือของเขาโอบเอวเราไว้แน่น แล้วดึงให้เราเข้าหาเขา! เราสัมผัสได้ถึงความต้องการบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวเขา! เราเองก็ตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ! ตึกตัก! ตึกตัก! หัวใจเราเต้นระรัว... นี่คือแฟนของเรา! เราทำได้! พี่ปอนด์: (ผละออกจากเราอย่างช้าๆ แล้วหน้าผากชนกัน) "พี่รักเรานะครับ" ฟ้าใส: (เรายิ้มออกมาอย่างมีความสุข) "หนูก็รักพี่ปอนด์ค่ะ" (แต่ทันใดนั้น... ภาพความเร่าร้อนอันตรายของ พี่คิณ ก็แวบเข้ามาในหัวของเรา! เราสลัดมันทิ้งไปทันที! ไม่! พี่ปอนด์คือคนที่เราเลือก! รักของเราต้องบริสุทธิ์และมั่นคง!)