ตอน 44
วาคินยืนมองอยู่ไม่ไกล เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ความหึงพลุ่งพล่านจนแทบระเบิดออกมา
ขายาวก้าวฉับๆ มุ่งไปยังโต๊ะนั้นทันที แต่ยังไม่ทันถึง
“เฮียวาคินนน~~”
เสียงหวานแหลมลากยาวดังขึ้นตรงหน้า ร่างบางในชุดเดรสสั้นแนบเนื้อของ แชมมี่ ก้าวแทรกเข้ามาขวางพอดี
เธอส่งยิ้มหวานจัด ดวงตาเป็นประกายเจือความมั่นใจ “มาจิบไวน์กับแชมมี่หน่อยสิคะ เฮีย…”
วาคินหยุดกึก สายตาคมกริบตวัดมองแชมมี่ชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบกดต่ำ
“เรียกผมว่า วาคิน ก็พอ”
แชมมี่หน้าแข็งไปชั่วครู่ แต่ยังไม่ยอมแพ้ เธอยื่นแก้วไวน์เข้ามาใกล้ “แหม…ก็เราเจอกันตั้งแต่เด็ก ฉันก็เรียกแบบนี้ตลอด คุณไม่เคยว่าอะไรนี่คะ”
แต่ครั้งนี้ วาคินไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เขาเอ่ยเสียงเย็นขัดขึ้นทันที
“ตอนนี้ผมว่า”
วาคินปรายตาคมไปทางยูจินที่นั่งใกล้วายุ ก่อนหันกลับมายกแขนให้แชมมี่เกาะเต็มแรง
“ไปครับ แชมมี่…เราไปนั่งด้วยกันตรงโน้นดีกว่า”
แชมมี่ตาเ
